3 Şubat 2010 Çarşamba

Kalbi Olanın Hüznü de Vardır


Sokaktayım ve yürüyorum.
Yürüdükçe arka adımda bırakıyorum unutmaya yeltendiklerimi.
Yürüyorum ve bir bir terkediyorum yitirmeye niyetlendiklerimi.

Kaçmıyorum,korkmuyorum,kırmaktan da çekinmiyorum.Önüme bakıyorum ve yürüyorum.

Yere dönük kafamı kaldırıyorum semaya.Bir nida işitmek istiyor benliğim " İyisin kulum,iyi olacak...sın,dağın büyük.yeterki korkma"

" Diren ey gönlüm karanlıklara "

Sokaktayım ve yürüyorum.
Yürüdükçe sonbahara vurgun gönlümdekileri arkamda bırakıyorum.
Kafamı kaldırıyorum ve dilimi şükürle buluşturuyorum.Ne mutlu ki diyorum
gülümseyebilmeyi biliyorum.

Yaramı da seviyorum.Yarayı açan değil açtırana hamd olsun diyorum.
Sıkıntılarım beni güçlü kılıyor.
O halde yorulmak yok yola devam diyorum.
Ellerimi semaya kaldırıyorum.diz çöküyorum..Gözyaşlarımı avucuma saklıyorum
Kalbimin kanayan yanını diğer yanıma emanet ediyorum ve şükrediyorum..

Hala dik duracak kadar güvenim olduğu için...

Ağzımdan son bir cümle dökülüyor.

" Kalbi olanın hüznü de vardır ... "
...ALINTI...


2 yorum:

Türabi dedi ki...

"Yaramı da seviyorum.Yarayı açan değil açtırana hamd olsun diyorum."
Yaralar değil mi Yare yakin eyleyen..
Muhabbetle..

mehmetadin dedi ki...

acıların bu boyutunu düşünüp lezzet almak buna denir :)