Senai demirci etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Senai demirci etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

1 Eylül 2011 Perşembe

Mihraptan Minbere Doğru- Senai Demirci

Mekke ve Medine farkını anlamak için, Mekke ve Medine arasındaki kavramsal mesafeyi ölçmek üzere kalbimize kilitlediğimiz “hicret” cetvelini doğru okumak için anahtar kelimeler olarak görüyorum “mihrab”ı ve “minber”i.

Bütün zamanların En Güzel Yağmuru’nu, yağmurların hepsini güzel eyleyen O Rahmet Yağmuru’nu, dupduru “reşhalar” mazmununda anlattığı Ondokuzuncu Söz’ünde, Said Nursî, Mekke’yi “mihrab”, Medine’ye ise “minber” olarak kodlar. Mekke ve Medine farkını anlamak için, Mekke ve Medine arasındaki kavramsal mesafeyi ölçmek üzere kalbimize kilitlediğimiz “hicret” cetvelini doğru okumak için anahtar kelimeler olarak görüyorum “mihrab”ı ve “minber”i.

Mihrab, Kâbe’ye doğrudur, kıblenin yöneldiği cephede doğrulur. En azından bu özelliğiyle “mihrab” diye anılmayı hak ediyor Mekke. Ama “en azından...” “En azında” kalırsak, Mekke’yi sadece coğrafya üzerinden anlamış oluruz. Mihrab’ın “en azından” sözlük anlamı itibarıyla “harb”/”savaş” kök anlamları üzerine yükseldiğini hatırlarsak, “kimin kiminle muharebesini temsil ediyor mihrab?” diye bir soru borçlanırız aklımıza. Mihrab’ın cehpesine yönelmek, Kâbe’nin temsil ettiği Bir’e doğru incelmek amansız bir savaşımı gerektiriyor ki, Peygamberimizin Mekke hayatı içe doğru büyüyen, adı konmamış çekişmeleri, mekanla anılmayan harpleri, tarafları çokça şöhret bulmamış vuruşmaları barındırıyor. Mekke’deki savaşları, Medine’dekiler gibi Bedir, Hendek, Uhud diye adlandıramıyoruz hemen. Bir mekâna endeksli değil Mekke’nin harpleri. Nizamî ordular üzerinden de sürmüyor. Tarafları bazen çok açık, bazen kapalı. Ne zaman başladığı, ne zaman bittiği belli değil. Hangi silahların kullanıldığını da kaydedemiyoruz.

Mekke’deki harbin ana cephesini Hira diye kodlayabiliriz belki. Nur Dağı’nda gece vakti, yalnızlıklar içinde geceleyen o Zât, nefsiyle hesaplaşmada, benliğini aşma derdinde, varlığını ve var oluşunu anlamlandırma telaşında. Elinde silahlar değil, kalbinde sorular var. Hangi zırh gelirse gelsin önüne, delip geçen, yakıp kavuran soru oklarını fırlatıyor “düşman”ına karşı. Cevabı “Oku!” diye verilecek sorular sorarak iniyor yakıcı siperine. O kadar derinden ve sessiz ki bu harb, hiçbir Mekke’li müşrik O’nun (asm) dağa gidişini tehdit olarak görmüyor, “başlarına iş açacağına” inanmıyor. Bir “mihrab”ı inşa ediyor o gizli saklı, o sözsüz silahsız harb.

Tarafları belli değil gibi Mekke harbinin meselâ. Canına kast edilen Muhammed-i Emîn’in (asm) yanında, kendi canına kast edecek denli hıyanet edenlerin emanetleri var. Eminliğine hep birlikte taraftar oldukları birinin yaşamasına hep birlikte de muhalefet edebiliyor müşrikler. Hainlik yaptıkları apaçık ortada olanların emanetlerinin yerine ulaşmasını apaçık önceliyor Muhammed-i Emîn (asm). Can düşmanlarının emanetlerini, kendi aleyhine kullanacaklarını bile bile onlara iade edecek denli kişiler-üstü o harb. Basitçe taraflara indirilemeyecek kadar içeride, ta içerilerde.

Mihrab: Nefsin “ben mi, yoksa Rabbim mi?” diye kıvrandığı, benliğin “Ben bana aitim (mi?)” diye kendisiyle hesaplaştığı, heva ve hevesin “Ben Allah’tan ve Elçisi’nden öncelikliyim (mi?), önemliyim (mi?)” diye kendini tarttığı kavga yeri.

Kâbe’nin eteğinde, Mekke’nin göğsünde sürüp giden bu savaşı, iktidara ve mekana indirgemeye kalkan Mekke’liler de yanılıyorlar. “Sağ elde güneş, sol elde ay” olsa da vazgeçilmeyecek denli mekan-üstü dava. Mekke’nin reisliğini hiçe sayacak kadar iktidar-ötesidir o harb.

Zaman üstüdür o harp ki, şimdilerde her mihraba yönelişte, içimize kıpır kıpır sokuluveren darlanmalar, “ne zaman bitecek bu namaz ki!” diye içimizin içine doğru sinsice seslenen çekişmeler o harbin yeni cephesidir. Teravihleri kısa kesmelere, secdeyi üç “süp.. süp.. süp..”e indirmelere, kıraatleri hızlandırmalara, girerken neredeyse ite kaka girmelere, çıkarken ayakkabılarımızı hoyratça fırlatacak denli kaçarcasına uzaklaşmalara kadar varan namaz kavgalarımız, harbin bugüne uzanan taze çarpışmalarıdır. Ve hepsi mihrab önünde olup bitmektedir.

Mihrab: Şeytanın hileleriyle çarpışma yeri, heva ve hevesin öncelikleriyle savaşma yeri.

Mihrab: Dünya meşgalelerinden ve düşünce dağınıklığından yağma edilircesine sıyrıldığımız (mı?) siper.

Mihrab: Zamanca ve mekanca dağılmış bireylerin, “İyyâke n’abüdü..”nün “Nûn”una cemaat halinde toplanıp da birlikte teveccüh ettikleri, can havliyle sarıldıkları duvar dibi, yüzlerini yabancılık ve yabanlık kirlerinden, gözlerini uzaklık ve karanlık lekelerinden temizledikleri hesaplaşma yeri.

Mihrab: Nefsin “ben mi, yoksa Rabbim mi?” diye kıvrandığı, benliğin “Ben bana aitim (mi?)” diye kendisiyle hesaplaştığı, heva ve hevesin “Ben Allah’tan ve Elçisi’nden öncelikliyim (mi?), önemliyim (mi?)” diye kendini tarttığı kavga yeri.

Hicretle, Mekke’yi arkasında bırakan Resûlullah, bizce pekâlâ masum sayılabilecek bir iştiyaktan, bir toprağa bağlanma taraftarlığından bile vazgeçiyordu: “Vallahi, Sen, Rabbim katında en sevgili olanısın! Senden çıkarılmamış olsaydım, çıkmazdım. Bana, senden daha güzel, daha sevgili yurt yoktur.” Göklü olanın yer’li olan her şeyden istiğnasıdır hicret. Öyle ki, Resûlullah, tevhidin hatırını, tevhidin sembolu olarak yükselen Kâbe’ye bile feda etmeme istiğnasıyla yürüyordu Yesrib’e.

Yönü ne güneyden kuzeye, ne doğudan batıya doğrudur hicretin. Kalpten kalıba doğrudur. İçten dışarı doğru. Kendine devlet olmaktan, kendine devlet edinmeye doğrudur.

Sevr’de “Mahzun olma, Allah bizimle beraberdir” diyen Resûlullah, Hirâ’daki “ben” yalnızlığında inşa ettiği ilkeler üzerinde yükseltiyordu “biz” olmayı. İkinin ikincisine yeniler eklerken, her defasında yanına sadıklar olmasını temin edecek asıl özü yitirmeden enfüsî cihadını yeni ufuklarda sürdürmeye hazırlanıyordu.

Yesrib’e yönelen o/kul ve resûl, Kur’ân’ın üçte ikisini oluşturan Mekkî ayetlerin sonsuz anlamlarını yüklenmiş olarak yürüyordu. Medenî ayetlerin borç hukukundan boşanmaya, veraset kurallarından anababaya hürmete kadar uzanan kişilerarası detayları Mekke’de nazil olan tevhid kuralları üzerinde yükselecekti. Medine’de kurulduğu söylenen İslam devleti, Mekke’de tevhid inceliğinin, mümin zerafetinin gönüllere devlet kurmasıyla gerçekleşebilecekti. Yoksa Medine’yi de ancak nefsânî taraftarlıklar, etnik ayırımlar, aidiyet hissi üzerinde sivrileşen toptancılıklarla yürüyen “ulus-devlet”le karıştırabiliriz. Öyle ki, nefsin teslimiyetin dikişlerini en çok zorlayacağı noktalarda, mirasta, boşanmada, anababa hakkında, yetim ve öksüze muamelede, borçlanmada detaya inecekti Medenî ayetler.

Sesin yükseldiği, sözün insanlar arasına düştüğü o Medine minberi nefsin ve hevanın sessizce yoğrulduğu, sözün için de içine doğru nüfuz ettiği Mekke mihrabı üzerinde yükselir.

Bir kez bunu anlayabilseydik, tam 3 bin altı yüz günü aşan Medine hayatını, hepsi 51-53 gün kadar tutan savaş başlıklarıyla hatırlamazdık.

Bir kez olsun anlayabilseydik Mekke’yi mihrab eyleyen harbi, meselâ Mirac’ı Mekke-Kudüs-Kab-ı Kavseyn mekanları arasındaki yolculuğa indirgemez, o perdesiz diyaloğun anahtar kelimelerini (tahiyyat, mübarekât, tayyibât, salâvat) zirveye uçuran o/kulun tefekkürünün eteklerini keşfetmeye başlardık.

Bir kez olsun anlayabilseydik Mekke mihrabının önünde olup biten savaşları, bir kız çocuğu elini tuttuğunda kız çocuğu kendi elini bırakıncaya kadar bırakmayan Resulullah’ın (asm) bu Medine enstantanesini, hiç olmazsa kendi kızımız üzerinden, “şimdi” ve “burada” anlamaya çalışır, Uhud harbinde sevdiklerini yitirdiği kadar, şefkat uğrunda önceliklerini de şehit verdiğini bir kıyamet dehşetiyle hissetmeye başlardık.

Bir kez olsun düşünsek Mihrab’ın anlamı üzerinde, mihrablarımızın alnına, kategorik olarak içinde “mihrab” geçen ayeti kazıdığımız kadar, Mekke mihrabının en canlı savaşına işaret eden “Allah kuluna kâfi değil mi?” ayetini de yazardık. Ve belki, asıl Mekke harbinin Allah’ın bize yetip yetmediği ekseninde sürdüğünü ve hâlâ daha bu harbin süreği içinde olduğumuzu görürdük.

Mekke’den Medine’ye giden yolda değildir hicret. Mihrabın iç harbini minberin basamaklarından dışarı taşıyan bir manevî aş(a)madır. Yönü ne güneyden kuzeye, ne doğudan batıya doğrudur hicretin. Kalpten kalıba doğrudur. İçten dışarı doğru. Kendine devlet olmaktan, kendine devlet edinmeye doğrudur.

25 Mayıs 2011 Çarşamba

Lâ tahzen, innAllahe meânâ.



Lâ tahzen…

Üzülme! Üzülebiliyorsan bir kalbin var demektir. Kalpsizler üzül(e)mezler ki. Ne mutlu sana ki, üzülebiliyorsun. Dokunan var demek ki kalbine. Ya dokunulmasaydı kalbine. Ya hüznün gönül toprağını karmasına izin verilmeseydi. Demek ki gözden çıkarılmadın. Demek ki sen hâlâ bir umut tarlasısın.

Üzülme!

Üzülüyorsan, Biri var ki cılız varlığını düştüğü çamurdan kaldırmak istiyor. Onun için dokunuyor kalbine. Kıymetini bil ki, üzmeye değer görüyor seni. Hüzünlerin kalbinin toprağını allak bullak ediyorsa, sen ekilmeye layık bir topraksın demektir. Kaygıların vuruşuyla tuz buz oluyorsa taş katılığında büyüttüğün güvencelerin, yarılan göğsüne umut fidanları dikiliyor demektir.

Üzülme!

Yüzün yerde geziyorsan, ellerin boynuna sarılı ise, içini ısıtacak haberlerin mürekkebi damlıyor olmalı ömrünün defterine. Kar yağıyorsa güvendiğin dağlara, yarının ovalarında rengârenk çiçeklerin olacak demektir. Hırçın fırtınalar sarsıyorsa sevinçlerinin zirvesini, rüzgârlar dövüyorsa umudunun yamaçlarını, bir yüce dağsın sen demek ki, az bekle, eteğinden serin pınarlar akmaya başlayacak demek ki…

Üzülme!

Üzülüyorsan, şımaramazsın. Kibrin kirli tuzağına düşemezsin. Kendini beğenmişliğin çamuruna dolaşmaz ayakların. Uzak geçersin isyanlı yollardan. Heveslerinin ardı sıra düşüp nisyan uçurumlarının başına sürüklenmezsin. Seni Biri yakınlığına çağırıyor demek ki… Gözden çıkarmamış olmalı seni.

Üzülme!

Üzülüyorsan, bir kutlu teselli kapısının önünde bekletiliyorsun demektir. Gözlerini kaldır vefasız dünyanın eşiğinden. Gönlünün elinden çıkar sebeplerin boş avuntularını. Umudunu kes sahte doymalardan. Yüreğini küstür coşkulardan. Kapı açıldı açılıyor demektir.

Üzülme!

Üzülüyorsan, kaybedeceğin bir şeyler var demek ki… Kaybedeceği bir şeyi olanlar çoktan kazanmışlardır. Eline geçmeyenleri saymakla tüketme nefesini, elindekileri saymaya başla. Hepsini saysan bile, nefesini saymaya nefesin yetmeyecek demektir. Bak işte zenginsin.

Üzülme!

Seni bir “İşiten” var. Seni senin kendini bile sevmenden önce O sevdi seni. Senin kendini bile bilmediğin unutuş kuyularından çekip çıkardı seni. Çektiğin acılara habire meşgul çalan telefonlar gibi kör ve sağır değil O. Yüreğinin her yangınına O yetişiyor. Ayrılıklarına ve sıkıntılarına metal soğukluğundaki plazalar gibi umursamaz değil O. Yitirdiklerinin hepsini sana iade edeceğine söz veriyor. Sevdalarına ve özlemlerine çok seçenekli sınav kâğıtları gibi tatsız ve tuzsuz formüller sunmuyor. Seni herkesten çok anlıyor, seni senin kendini düşündüğünden çok düşünüyor. Gözyaşlarınla imzalayasın istiyor yakarışlarını. Bir ebedî çerçevenin içinde, gösterişsiz bir kullukla fotoğraflamak istiyor seni. Dağılıp giden ömür kırıntılarının arasından sıcacık bir kardelen ümidi devşiresin istiyor. Keyfinin çatlak kabuklarının arasından sonsuz teselli pınarları akıtmak istiyor.

Üzülme!

Varlığının tenine çiziktir her hüzün. Varlığından haber verir üzüntün. Hatırlar mısın, bir zamanlar hatırlanmaya değer bir şey bile değildin? Hiç umursanmadan çöpe atılabilecek kirli bir su iken sen, yüzüne bir tek O baktı. Kimselerin arayıp sormadığı, önemseyip adını bir kenara yazmadığı o günlerde, senin adını ilk O andı. Hatırını bildi. Seni yanına aldı. Hep yanında oldu. Sen seni unutup da başını yastığa koyduğunda bile, seni her defasında sabaha çıkardı. Sen Onu defalarca unuttun ama O seni asla unutmadı.

Üzülme!

O’nun en sevdiği kulu da yalnız kaldı. Taşlandı. Sürüldü. Yaralandı. Aç susuz kaldı. Yuvasına uzaktan gözleri yaşlar içinde baktı. Mağarada yapayalnız ve korunmasızdı. Senin gibi üzülen yol arkadaşına sonsuz müjdeler veren tebessümüyle fısıldadı: “Lâ tahzen, innAllahe meânâ.”

Üzülme!

Kaldır yüzünü yerden. Omuzlarından sarsıp kendine getirmek istiyor seni Sevgili. “Rabbin sana küsmedi ki…” Gözlerinin içine içine bak sevdiklerinin. “Rabbin seni unutup yalnız bırakmadı ki…”


Senai Demirci

27 Şubat 2011 Pazar

Senai Demirci: Esmaül Hüsna- 1




Ya Rabbi! Seni tarif etmektedir bütün güzel isimler. Sen güzel isimlerini aşikar etmezsen ruhum karanlıkta kalır. Esma'ül Hüsna'na şahit yaz beni.

ALLAH(cc)!

Sensin ALLAH(cc) sanadır kulluğum

Sendedir çarem seninledir varlığım

Seni arar ruhum seni anar kalbim

Başkasına değil sana muhtacım

Başkasını değil seni çağırırım

Başkası yaratılmıştır sen yaradansın

Başkası devamsızdır sen daimsin ve daim eyleyensin

Başkaları muhtaçtır sen ihtiyaçsızsın ihtiyaçları görensin

Başka ilah yok sen ALLAH(cc)'sın

Sen ki eşi benzeri olmayansın

Sen ki bütün eksiksiz sıfatların sahibisin

Cemaline çevir yüzümü başkasına rağbet ettirme kalbimi



Ya Rahman!

Sen öyle rahmet edersin ki rahmetinin bir cilvesi cennetim olur

Rahmetinden bir parıltı sonsuz mutluluğumdur

Rahmetinin bir damlası herkesin rızkına kefil olur

Şu çorak gönlüme merhametini indir

Şu fani ömrümü sonsuzluğa eriştir.


Ya Rahim!

Öylesine rahimsin ki kulağını sözüme muhatap eylersin

Aklıma vahyinle tenezzül edersin

Öylesine Rahimsin ki istendiğinde zaten verirsin

İstenmediğinde de lütfedersin

Öylesine Rahimsin ki hak edene hepten verirsin

Hak etmeyene bile çok bahsedersin

Öyle Rahimsin ki dünyayı bu kadar güzel eylersin

Ahireti ondan daha güzel eylersin

Ya Rabbi! Korkudan emin eyle beni

Hüzünden azad eyle kalbimi

Ateşten uzak eyle beni

Hicrana düşürme kalbimi


Ya Vehhab!

Yokluğa sırf yok olduğu için varlık bahşedersin

Nankörlerin bile rızkını kesmez inkar edenlere bile nefes verirsin

Varlığım senin lütfundur senin ihsanındır

Aciz varlığıma lütfunu ihsanını daim eyle


Senai DEmirci


Esmaül Hüsna yazıları devam edecek...


10 Aralık 2010 Cuma

Ya Vahid!



Ya Vahid!
Kalbim her şeye bağlanır ayrılığın ardından ağlamaklıdır
Sen ki birsin başkalarına koşturup yorma beni
Ruhum her gelene sevdalıdır
Gidenlerin gidişiyle yaralanır
Sen ki birsin çoklukta bırakıp ağlatma beni
Kaygılarım bin türlü korkularım dağlar kadar
Sen ki birsin yokluga düşürüp unutma beni
Sözüm kimseye geçmez kuvvetim kıl kadar
Sen ki birsin boynu bükük çaresiz bırakma beni
Bir seni bir bilirim işte kapına geldim başkalarına bırakma beni


6 Ekim 2010 Çarşamba

Kevser Sûresi Mâûn Sûresine Nasıl Cevap Verir?




Mâun: Dini (Allaha olan borcunu) yalanlayanı gördün mü? İşte o, yetimi itip kakar. Yoksulu doyurmaya teşvik etmez.

Kevser: (Oysa) Biz sana kevseri verdik. Sana verdiğimiz hiç tükenmez. Öyleyse bencillik etme, cimrilik yapma. Sende olanı kendine saklama.

Mâun: Yazıklar olsun o ibadet edenlere ki, ibadetlerini ciddiye almazlar. Gösteriş yaparlar.

Kevser: (Ama) Sen (ibadetin aslı, kulluğun miracı) namazı Rabbin için kıl. İtibarını rabbin katında bil. Değerini yalnız O' nun vechine yöneltmekte ara. Rabbinin nazarına göster içini de dışını da. Başkalarına görünme derdinde olma.

Mâun: Hayra da mâni olurlar.

Kevser: (Ama sen) kurban kes. Asıl sonu kesik olan sana buğzedendir. Sana verilenden başkalarına da ver. Bencilliğinin boynunu vur. Elindekinin tükeneceğinden korkma. Bana verilen bir daha verilmez diye kaygılanma. Asıl biriktirenlerin, bencillerin, cimrilerinin servetinin devamı yoktur. Asıl onların mülkü süreksiz ve bereketsizdir.

(Vahyin Binbir Sesi)

21 Ağustos 2010 Cumartesi

Kâinat vecde durdu



Göğe asılı bıraktığın bu sağnak, nice gönül tarlalarından “hû”
filizlendirdi.

Kâinat vecde durdu.
Ve dünya
elifle dönüyor, yürekler elife dönüyor. Aşk vesile…

...
Senai Demirci

5 Temmuz 2010 Pazartesi

Sözlerle Aşk



" Aşklar öyküleriyle güzeldi eskiden, şimdi
Her Aşk bir öykü arıyor kendine; "

♥

Gerçekte aşk; karşılıklı oturmak,yüzyüze veya aynı noktaya bakmak,şiir okumak,sevgiliden utanacak kadar terbiyeli davranmak,güzel şeylerden bahsedip gülmek ve asla iffet sınırının ötesine uzanmamaktır.

İskender Pala


♥


Seven, sevdiğinin sözünü, başkalarının sözüne tercih eder.
Seven, sevdiğinin sohbetini, başkalarının sohbetine tercih eder.
Seven, sevdiğini memnun etmeyi, başkalarını memnun etmeye tercih eder.

İmam Gazâli (r.a.)

♥

''Şirin’inizi Ferhad gibi sevmekse niyetiniz, aranıza dağların durmasını beklemeyiniz''

Senai Demirci

♥
"Aşk ehli, tedbirler peşinde koşmaz, kendisini adamak peşindedir; kuru akıl ehli ise tedbirler peşinde koşar"

♥

Ben diyorum ki:

Vuslatı beklerim, Yâr, Gaffâr...
Âşk diyor ki:
El-intizâr eşeddü min-en-nâr.......*

*Beklemek, ateşten şiddetlidir..


Neslihan Nur Türk


♥

"Yâr, hoş şeydir. Çünkü yâr, yârin hayâlinden kuvvet alır, gelişir ve yaşar. Buna şaşmamalı, Mecnun'a Leylâ'nın hayâli kuvvet vermiyor muydu? Ve onun yiyeceği, içeceği bundan ibâret değil miydi? Mecâzî bir sevgilinin hayâli ona böyle bir kuvvet verir ve tesir ederse, gerçek sevgilinin, sevgilisine kuvvet bağışlamasına niçin şaşılsın? O'nun hayâli, sûrette ve gaybette mevcuttur. Şu hâlde ona nasıl hayal denir? O, hayâl değil, gerçeklerin rûhudur."

( Fîhi mâ fîh, Mevlânâ )





5 Şubat 2010 Cuma

Senai Demirci- Can Kırığı




Can, paslı bir bıçak yarasıdır varlığın göğsünde. Tenin beyaz yüzünde bir kardelen hülyasıdır, en canlı yıldızı, yerin en kanlı çiçeğidir. Yarada kabuk bağlayan her neyse, buzda kristal kristal biçimlenen ne ise, gökten yukarıda, yerden aşağıda ne varsa kaynayan, hepsi can yüzünden, hep can gözünden, hep can özünden.


Yüreğimizin yayında gerili oktur can, ki buralı değildir, şimdiye razı değildir; bizden önceleri ve bizden sonralarıdır.
Gölgemizin kuytusunda saklı hayaldir can, ki bizden ama bizden kalmayandır.

Alnımızda doğmuş şebnemdir can, ki bizden ama bize ait olmayandır, bizden ötelerde aşkları vardır.
Senai Demirci

24 Ocak 2010 Pazar

Sahife-i Seccadiye'den




Allah'ım, gözlerimin önünde zulme uğradığı halde yardım etmediğim mazlumdan, bana defalarca yapıldığı halde karşılığını vermediğim iyilikten, benden özür dilediği halde özrünü kabul etmediğim hatalı kardeşimden, benden istediği halde kendisini nefsime tercih etmediğim fakirden, üzerimde hakkı olduğu halde hakkını vermediğim hak sahibinden, ayıbı bana göründüğü halde ayıbını örtmediğim mümin kardeşimden, bulaştığım halde terk edemediğim günahlardan ötürü özür diliyorum
Senden, mazeretimin kabulünü umuyorum.

Ya İlâhî, bütün bu günahlar ve benzerleri için, bir daha asla onlara dönmeyeceğim derin bir pişmanlıkla Sana dönüyor, senden özür diliyorum.
Şu halde Muhammed ve âline salat ve selam eyle. Düştüğüm sürçmeleri benim için pişmanlık sebebi eyle, yaptığım kötülüklerden bana kötülüğü terk etme kararlılığı icad eyle, sana muhabbetimi Sana yeniden dönüşüme vesile eyle, bana sahih bir tövbe nasip eyle, ey tevbe ed[erek Kendisine yeniden dön]enleri seven Allah'ım..

Beni etkilyen ender insanlardan birisi Senai Demirci


30 Kasım 2009 Pazartesi

"ibrahim'ın kuşları" geri döndü...







meğer biz "ibrahim'in kuşları"ymışız. [bak; Bakara, 260] kalplerin "öldükten sonra" dirilişine kalbi mutmain olarak inanmak için kendisine alıştırmış bizi. Kâbe'nin eteğinde, Bir'in huzurunda bir bir "ev"cilleştirmiş ruhlarımızı. sonra, fersah fersah uzakta, birbirine görmez dağların başına parça parça dağılmış "kuş"ların ardı sıra bakmış. Filipinler'den Kanada'ya, Güney Afrika'dan Sibirya'ya... sonra da çağırmış kuşları yeniden kendine.. "koşarak sana gelirler..." haberini gözleriyle görmek için. "işte geldik" diyor kuşlar: "lebbeyk..." "buradayız, ya Rabbi..." "kaçtığımız yuvaya geri döndük." "yüzümüzü başka yerlere çevirmiştik, senin vechine yeniden döndük." "hata içinde hataya daldık, isyanlara battık, ama hatamızdan döndük, isyanlardan usandık..." Yeryüzünün dört bir yanından gönüllüce, bile isteye, meşakkate razı olarak, sevinçle uçuşup gelen "kuşlar", ölmüş kalplerin dirilişini gözle görülür elle dokunulur somutlukta gösteriyor, görüyor. kalpleri Bir'e bağlayan bağlar hacıların nefesleri sayısınca dokunulur oluyor, sımsıcak hissediliyor. kalpleri birbirine bağlayan bağlar, ayrı renklerin, ayrı dillerin, ayrı ırkların, ihramın beyazında ve arafatın bozunda erimesiyle kristalleşiyor, ateşli bir ümide dönüşüyor. dua için açılmış avuçlarda, herkes ibrahim'in [as] alıştırdığı, Muhammed'in [asm] sevdirdiği Bir'inin sonsuz göğünde, özgürlüğüne kavuşmuş kuşlar gibi kanat çırpan yüreklerini seyrediyor. iman itminana dönüşüyor. inanmak daha bir keyifli oluyor.
alıntı:: http://senaidemirci.net/yazilar.php?kategori=1&makaleid=2574

19 Eylül 2009 Cumartesi

Senai Demirci- Canla Ba(ğı)şla



Timaş Yayınları tarafından basıldı. Bir kaç gün içinde kitapçılardan sorabilirsiniz.. Arka kapak yazısı aşağıda:
Her birimizi sessizce kül eden Söz Yangını'nı haber veren Senai Demirci, şimdi de bu yangını söndürmek için Canla Bağışlamaya çağırıyor bizi. Her birimizi gül edecek bir fırsat olarak anlatıyor "verme"yi. "İnsan insanın kurdudur" diyerek krizler üreten küresel vurdumduymazlığa inat, ?İnsan insanın yurdudur? gerçeğini hatırlatıyor. Zekat, en yapışkan kirimiz bencillikten aklıyor bizi. Sadaka, en büyük belâmız kibirlenmekten kurtarıyor bizi. Seve seve vererek, ebedî sevinçler kazanıyoruz. Canla Bağışlayıp kendimizden eksilterek, canımızı sonsuzluğa taşıyoruz, başımıza 'ebed kuşu' konduruyoruz. Canla Bağışla, tebessümümüze muhtaç, tesellimize aç çaresizleri; yardımımızı bekleyen, ikramımızı uman yetim, öksüz ve yoksulları ?cennet?imiz olarak yeniden tanıştırıyor.

17 Eylül 2009 Perşembe

Yûnusça bir duanın firarisi olmak için

http://zehranet.com/multimedia/resimler/man/orman14.JPG

Ölüm beklentisinin gecesinde u/yutulmuş, yarın kaygısının zifirinde yitirilmiş bir Yûnus'um. Dünyanın ölümcül dalgaları içine atılmış bir Yûnus'um. Nefsinin daracık karnında yutulmuş bir Yûnus'um. "İlah yok ancak Sensin [Allah]" diye/bildiğimde gecenin dehşeti gidiyor, zaman ve mekân aşinam oluyor, eşya ve insan kardeşim oluyor. Eşyanın yüzüne dağılmışa muhabbetlerim, zamanın uçurumlarına savrulmuş sevdalarım Bir Olan'da toplanıyor. Geleceğime mehtap doğuyor. "Seni tesbih ederim; Sen kusurdan münezzehsin, hikmetsiz iş yapmaktan sonsuz uzaksın" diye/bildiğimde, varlığımı eksilten, kalbimi ezen, tenimi yaralayan dünya dalgaları sakinleşiyor. Rabbimin aziz misafiri olarak görüyorum kendimi. Denizim mavileşiyor. "Ben zalimlerden oldum" diye/bildiğimde, nefsimin karnından çekip alıyorum kendimi. Yalanların ağzına düşmüş nefesimi geri çekiyorum. Kendimi temize çıkarmaya çalışarak kirlettiğim benliğimi aklıyorum. Her yanlışımda kendimi haklı görmekle düştüğüm hata kuyularından pişmanlığımın ipiyle çıkabiliyorum. Karnına düştüğüm balık beni sahile çıkarıyor. Günahlarımın dikenlerinden pişmanlık gülü açıyor. Terk ettiğim kötülükleri, sırf terk ettim diye hesabıma iyilik olarak yazdırabiliyorum. Kusurlarımdan utancım yüzünden rahmetin kapısına gözü yaşlı, boynu bükük bir kul bırakıyorum. Yûnusça bir duanın gölgesinde dinleniyorum, kurtuluyorum.

15 Eylül 2009 Salı

Senai Demirci - gül oldum





Yandım KUL oldum…
Yandım KÜL oldum…
Yandım GÜL oldum…

Durdum namaza;Miracına geldim,niyazına durdum
Nazla benni ne olur…

En Sevgilinin (S.A.V) durduğu eşikte durdum
Miracına geldim…Miracına geldim
Nazarında tut ne olur
Bakışınla sar benni,el üstünde tut,bırakma ellerimi…

Bırakma…

20 Ağustos 2009 Perşembe

Rabbime sığınılacak biri olmamak için Rabbime sığınıyor muyum?




De ki "Sığınırım insanların Rabbine, insanların Mâlikine, insanların İlahına..." [Nas, 1-3] İnsan olduğuma göre, kendisinden Rabbime, Mâlikime ve İlahıma sığınılacak insanlardan olmam mümkün. Kendisinden Rabbime, Mâlikime, İlahıma sığınacağım insanlarla karşılaşmam da mümkün. Birinci ihtimali yok etmek, ikincisini ortadan kaldırmaktan daha kolay ve öncelikli görünüyor. İnsanlar, benimle karşılaştıklarında, Rabbime, Mâlikime, İlahıma sığınacakları bir insanla karşılaşmış olmasınlar diye, Rabbime, Mâlikime, İlahıma sığınıyorum.


Senai Demirci

18 Ağustos 2009 Salı

Kabul Eyle Beni


Sözüm bana yetmiyor.
Sen sözüm yokken de işittin beni.

Avazım derdime yetişmiyor.
Sen sesim çıkmazken de dinledin beni.

Çağrışım dudağımda kalıyor.
Sen kalbim yokken de sevdin beni.

Yakarışım Senin işitmenden utanıyor
Sen söylemesem de anlarsın beni.

Sözüm bitti.

Sesim kesildi.

Kabul eyle beni.

Senai Demirci

17 Ağustos 2009 Pazartesi

Sözyangını – Senai Demirci

http://www.mucahidrehberi.com/wp-content/themes/Haberci/images/susgh5wo7.jpg


İman ettiğimi söyledim kardeşlerime… Hâşâ, Seni hiç inkâr etmedim Rabbim. Bir Bildim. Bir olduğunu söyledim. Her esman ile tefekkür ettim. Kur’ân’ına muhatap oldum. Kimi kardeşlerim beni Seni anlatmak için çağırdılar yanlarına… Kimileri beni Sana o kadar yakın bildiler ki, mübarek sanıp beni, dua bile istediler. Kâbe’nin eteğine geldim defalarca. Güzeller güzeli Elçi’nin ve seçilmiş kulunun (asm) huzurunda gözyaşı döktüm utançla, mahçubiyetle… Kelime-i Şehadetler getirdim. Hiçbir kardeşim, imansız olduğumu düşünemezdi.

Ama ey Rabbim, Senin iğrenç dediğini bildiğim halde, Sen yokmuşsun gibi ulu orta gıybetler ettim. Hem de veçhine baka baka… Ki Senin “Yüzünü nereye dönersen dön, Allah’ın veçhini orada bulacaksın…” [Bakara, 115] dediğine iman etmiştim. Hayret, kullarından bir kulunun, yarattıklarından bir acizin yüzüne baka baka söylemekten korktuklarımı Senin veçhine dönerek söylemekten korkmamışım… Yoksa ben, Sen’den çok kulundan mı korkuyorum? Yoksa ben, Senden çok yarattığından mı çekiniyorum? Hani benim takvam? Hani benim Seninle birlikte yaşam duyarlılığım? Hani benim Allah’a karşı olan sorumluluk bilincim.

Sözyangını – Senai Demirci

12 Ağustos 2009 Çarşamba

"en güzel uyku" dünyadan uyanmaktır




En güzel uyku, ashab-ı kehfin uykusudur. Öyle ya, uyandıklarında, uyuduklarından daha farklı ve daha güzel bir dünyaya uyandılar. Uyandıklarında, zalimlerin kahrolup öldüğünü gördüler. Uyandıklarında, şikayetçi oldukları küfür ve gafletin dağılıp yok olduğunu fark ettiler. Uyandıklarında, sayıca az da olsalar direnmelerinin ezici çoğunluğun zulmünü önlediğine tanık oldular. Uyandıklarında, cılız da olsa direnerek, varlığın toprağına attıkları gerçek tohumunun çiçek çiçek bahar a durduğunu bildiler. Paraları geçersizdi sadece, önemsemediler. Mevki ve makamlarını terk edip, uykunun aczine teslim oldular, zamanın lehlerine işlediğini fark ettiler. Bak ki, sen de her sabah, uyuduğundan farklı ve güzel bir dünyaya açıyorsun gözlerini. Uyandığında, seni kıyama durmaktan alı koyan yorgunluğunun dağılıp gittiğini gördün. Uyandığında, kalbini yaralayan, aklını iğdiş eden dünyalık telaşların bir göz kapağının ardında dur/ul/duğunu fark ettin. Uyandığında, tek bir secdenin bile yeryüzü ve üzerindekilerden daha kıymetli olduğunu bildiğin sabah namazı seccadesinin yanı başında buldun bedenini. Uyandığında, tek bir "Allah" deyişle ebedi saraylar inşa edebileceğin kutlu bir vaktin , seherin, kucağında buldun kendini. Uyandığında, unuttuğun bedenin, göz ardı ettiğin varlığın uyandığında yine yeniden sana verildi. Unutulmuşluğun kuyusunda unuttuğun, unuttuğunu bile unuttuğun, uyanmasan da uyanman gerektiğini bile bilmediğin o gidişten, gözleri de gönlü de açılmış biri olarak döndün. Uyuduğuna değmiş değil mi?


Senai Demirci

7 Ağustos 2009 Cuma

ELİF, LAM, RA

Ortala
http://fotografmakale.files.wordpress.com/2008/10/hat-sanatimalzemeleri.jpg


Secde; on bir yıldızla, güneşle ve ayla

Gözlerime işlendi okunaklı bir rüyada
Virgül gibi başım eğikken hayata
Gözlerine özlemi ben düşürmedim
Rüyalardır sözlerime ?asa?
Elif, Lam, Ra
Ben Yusuf?um; baba?

Kuyuya düşen asadır Elif
Yitirilmiş/imdi dünya; çabalayışım ise sadece mavera
Secdedeyim, Elif gibi düşmüşüm rüyama
Kapalı gözlerimden uyanık ruhuma
Her Şeyin Sahibine işliyorum secdemi?
Her yitik günde biraz daha vaveylada dünya
Ve geceden ve gündüzden çekilişim
Kuyu dibindeki yalnızlığımda
Ben Elif?im; baba?

Lam gibi kuyuya uzanan ip
Lam?ın ucudur Elif?liğimi çekip çıkaran
Kuyu dibinde bıraktım susuzluğumu
Kurumuş kuyudan, sucuların kovasına
Lam?a tutunduranın ?suya doymuşu?yum; baba?

Ra gibi gözlerden düşen özlem taneleri
Gömleğime bulaşan yalancı kan lekeleri
Kan için değil,
Yusufluğumdan düşen
İftira atılan kurdun
Ve Bünyamin?in gözlerinden düşen
Baba; amayı gözlerine süren Ra taneleri
Kuyuya düşürenlerin gözlerinden neden düşmez ki?
Ra taneleri yamacında ??O??na ram oldum ;baba?

Elinde özlem kokusudur gömleğim,
İftiraya açılmış bir celselik temiz sessizliğim
Vuslat kokusunu sonlandıran
Kuraklığımızı bir avuçta buluşturan; gömleğim?
Ve gömleğimin kokulu secdesidir Elif
Lam gibi karanlıktan çekip çıkaran beni
Ra tanelerine mendil olan,
Ama olan gözlerine dua
Gömleğim sessizliğime sestir; baba?

Kötülüğe davetiye çıkarana karşı Elif?im
Nefsimi uyandırana karşı tutunurum Lam?dan
Zindan kötülüğün davet ettiğinden daha iyidir.
Karanlık, kuru soğuk, susuzluk mu?
Olsun?
Buluşurum Ra taneleriyle mutluyum işte o an?
Kuyuya düşürenlere duacıyım
Bir gün bu iyiliklerini hatırlatmak üzere?
Kuyuya düşürülenlerle,
Elif, Lam, Ra?
Ben Yusuf?um; baba?

Mihrican KESKİN
ondörtmayısikibindokuz

26 Temmuz 2009 Pazar

Mirac



Çöle verdim Leyla'yı

Aklı Mecnun'a sattım
Mecnun'un oldu yakınlığına geldim
Tüm uzaklıkları uzaklığa savurdum
Keremini gördüm
Vazgeçtim Aslı'dan gölgeden çıktım
''As''lına geldim...

Yandım kul oldum

Yandım kül oldum

Yandım gül oldum

Durdum namaza, “Mirac”ına geldim

S.Demirci

20 Haziran 2009 Cumartesi

Affet bizi ey aşk


Ferhat’ın yoluna çıkan dağın adı unutuldu. Şirin’i hapseden zindanların duvarları çoktan toz oldu. Ferhat’ın Şirin’e aşkı dillerin ucunda sımsıcak konuşuyor, kalplerin taraçalarında terütaze nefes alıp veriyor. Dağ yıkıldı, duvarlar unutuldu, araya girip ayıranların isimleri anılmadı; ancak Ferhat’ın kalbinde olan, Şirin’in ruhunda gezinen aşk dağ gibi dimdik ayakta duruyor, yamaçlarını süsleyen pınarlardan nice dudak hâlâ daha ab-ı hayat içiyor…

Ağlama ey aşk, ağlama ki, Leylâ’yı Mecnûn’a uzak eyleyen çöl kaç kere kurudu, kumlarını kaç rüzgârın hoyrat eteklerinde savurdu ama Leylâ’nın gözyaşları hâlâ daha aşıkların yanağını yıkıyor, Mecnûn’un deliliği her gece aşıkların aklını başına getiriyor. Çöl kaybetti ey Leylâm; senin adın kaldı. Aşkı hor görenlerin adı çöllerin kumları gibi kimliksiz kaldı ama Mecnûn’un hatırı hep kaldı.

Yûsuf ile Züleyhâ’dan geriye ne kaldı ey aşk? Mısır sultanının adı hiçbir şiire sızmadı. Yûsuf’u satanların esâmesi okunmuyor, Yûsuf’a canını veren Züleyhâ, bak nasıl da hayretle anılıyor. Üzülme ey aşk, üzülme, yüzünü yıkayan gözyaşların nice Yâkub’un gözlerini açmaya ayarlı. Sultan kaybetti, kuyu kaybetti, zindan kaybetti, Yûsuf kazandı, Züleyhâ kâr eyledi.

Zavallı Züleyhâ…Senin için ne müşkiller yaşadı ey aşk. Yûsuf’a sarmaşıklanan yüreğine söz geçiremedi senin yüzünden. Bir Mısırlı Züleyhâ varmış desinler diye yapmadı bunu elbet. Senin için yaptı, aşk için yaptı. Arada haram vardı ey aşk. Sen ona helali götüremedin. Ona nasip olmadı Yûsuf. Onun sevdası mahşere kaldı.

Sen eskisin ey aşk. Çok eskisin. Eskicilerin alıp satamadığı kadar yeni, insanlık tarihi kadar eskisin. Her yerde, her yürekte farklı bir elbiseyle çıkıyorsun karşımıza. Ama hep aynısın. Senin adını kim koymuş bilmiyorum. Ama her yerde hazır bekliyorsun. Ve aslında yenisin, yepyenisin. Bu kadar yeni olmasan, bu kadar dolaşık olur muydu ayaklarımız senin yolunda. Kimse aşkın ustası olamadı, kimse seni kuşatamadı. Kimse tedirginliğini bırakamadı senin yanında, kimse kalbini sakin kılamadı kucağında. Hep acemi hep acemi olduk yolunda.

Sen aşksın…Sen hem hayal, hem gerçeksin. Hem ırak, hem yakınsın. Bazan güneş kadar yakıcı, bazan sularca serinsin. Bizi yücelten büyütensin. Sen ateşsin…Sen her şeyi arıtır, temizlersin. Sen suların bile susadığı susun; hiç bitmez serinliksin, hiç bilinmez derinliksin.

Çünkü sen bize ta ötelerden armağansın. Sen güzelsin, sen Tanrı misafirisin kalbimizin kapılarında. Seninle yıkanmayan gönüller paslı, seninle tanışan yürekler yaslı ey aşk. Tüm cefana rağmen seni gönüllerin efendisi bildik. Bin türlü yüzünü bin türlü sevdik.

En güzel şarkılar senin için söylüyor ey aşk…Senin için geldi bahar.. Nisan yağmurları senin için yağıyor şemsiye şemsiye…Nevruz çiçeği senin için el verdi çiğdeme. Aşıklar senin için baharı bekliyor. Yaseminler, ıtırlar, yaban gülleri senin için desteleniyor …

Sen aşksın…

Anlamını bilemeyip önümüze kattığımız… Ama çok ucuzladın artık. Kurşuni binaların kasveti altında görünmez oldun. Ne Mecnûn’u kaldı dünyanın ne de Leylâ’sı. Öksüz kaldın… Yetim kaldın… Saltanatın bitti.

Sen aşksın ya; tüm dünya sana kurulu sanırdım. Oysa ayarlar bozulmuş. İbre yalan yanlış işliyor. Yalancıktan açılan kapılarda kalıyorsun. Görünmez bir cadı, olmadık büyüsüyle seni kolluyor.

Sil gözünün yaşlarını ey aşk, sil ki, onların isimleri ayrık otlarına konulacak; seninki de benimki de aşığınki de güllerin kokusunda her daim koklanacak!

Demek artık gidiyorsun. İnsanlara veda etmeden sessizce… Sana kör olmuş, sana sağır olmuş, sana lâl olmuş gönüllerden çekiliyorsun, seni unutmuş zihinlerden kaçıyorsun. Haklısın. Seni haraç mezat pazarlarda ucuza sattık ey aşk. Yûsuf’u kuyuya atar gibi. Meze yaptık seni düşkünlüklerimize. Ferhat’ı dağın ardında unutur gibi. Aşk haritaları çizemedik kalbimize. Mecnûn ile Leylâ arasında çöller yayar gibi. Sınırlarımızı oluşturamadık. Seni kalbimizin en mutena yerine koyamadık. Kerem’i Aslı’ndan koparır gibi.

Aşksızların dünyasında yalnız kaldın ey aşk… Seni kaldıracak, sana kanacak bir dünya var mı dersin? Giderken bize bir esinti bırak da öyle git. Kanayan ruhumuza belki merhem olursun. Mecnûn’un çölünden, Ferhat’ın dağından, Kerem’in külünden ne varsa al götür ey aşk. Ta ki bu hasret biz aşksızların, aşkı unutmuşların yüreğini tutuştursun.

Biz insanları, hayatın kalbine çeken güç sensin. Dağları deldiren sen, çölleri geçiren sen, dağları ovaları aşıran yine sen. Rabb’imizin ruhumuza üfürdüğü —. Ruhumuz seninle buldu ahengini. Bilemedik. Anlayamadık. Bizi affet ey aşk… Öyle kaybettik seni ki kaybettiğimizi bile bilemedik. Affet bizi ey aşk…

Senai Demirci