deneme etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
deneme etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

1 Aralık 2009 Salı

Sana Nazarım Değdi Henna' Gözlerini Okurken



Gece döküldü kuşpalazı özlemin yakasından. Bu yalnızlık salgın henna! Şifahen üflemiş anneler kul bohçası kundağına tüm zehirli elma tüccarlarının eşgalini. Besmele çek henna, aşk haram lokma!


Dilime toprak at henna’! Tüm utangaçlıklarımı gömdüm ben boğazımda iki düğüm ardına. Babamı uyandır ölüm uykusundan. Söylesene , hanginizin gücü yeter saçlarıma sarılmaya? Gözlerimi salla ölüm kalım arası… Nasıl olsa kalsam ölürüm henna’, ölsem kalırım! Dudaklarımdan dökülüyor bir serseri kent, bir masum katil, bir de leylifer. Her seher yazgısında hep aynı mı bu replikler? Öyleyse Benimle oynar mısın yarım ağız hayat? Hadi saklambaç henna’, melek de sıra. Evvelim, ezelim, nazenim aşk! Demedin mi sana henna’, arkana bakma!

Kızıl gece… Hırçın sabâ…
Ay ışığında yalan söyleme bana , öldüm deme henna’, doğduğunu gördüm! Arka bahçedeyim, yirmi bir yıl kova kova hıncımı saldığım kuyu başında. ‘Leylak’ dersem çıkar mısın , hani gözlerine benzeyen? Bilmem ki sana kaç nevbaharı giydirsem… Bu Meryem orucu hangi beşerin vahyinden düştü dile henna, ‘biz’ dersem çık, ‘ben’ dersem korkarım aklım çıkacak sensizlikten!

30 Kasım 2009 Pazartesi

"ibrahim'ın kuşları" geri döndü...







meğer biz "ibrahim'in kuşları"ymışız. [bak; Bakara, 260] kalplerin "öldükten sonra" dirilişine kalbi mutmain olarak inanmak için kendisine alıştırmış bizi. Kâbe'nin eteğinde, Bir'in huzurunda bir bir "ev"cilleştirmiş ruhlarımızı. sonra, fersah fersah uzakta, birbirine görmez dağların başına parça parça dağılmış "kuş"ların ardı sıra bakmış. Filipinler'den Kanada'ya, Güney Afrika'dan Sibirya'ya... sonra da çağırmış kuşları yeniden kendine.. "koşarak sana gelirler..." haberini gözleriyle görmek için. "işte geldik" diyor kuşlar: "lebbeyk..." "buradayız, ya Rabbi..." "kaçtığımız yuvaya geri döndük." "yüzümüzü başka yerlere çevirmiştik, senin vechine yeniden döndük." "hata içinde hataya daldık, isyanlara battık, ama hatamızdan döndük, isyanlardan usandık..." Yeryüzünün dört bir yanından gönüllüce, bile isteye, meşakkate razı olarak, sevinçle uçuşup gelen "kuşlar", ölmüş kalplerin dirilişini gözle görülür elle dokunulur somutlukta gösteriyor, görüyor. kalpleri Bir'e bağlayan bağlar hacıların nefesleri sayısınca dokunulur oluyor, sımsıcak hissediliyor. kalpleri birbirine bağlayan bağlar, ayrı renklerin, ayrı dillerin, ayrı ırkların, ihramın beyazında ve arafatın bozunda erimesiyle kristalleşiyor, ateşli bir ümide dönüşüyor. dua için açılmış avuçlarda, herkes ibrahim'in [as] alıştırdığı, Muhammed'in [asm] sevdirdiği Bir'inin sonsuz göğünde, özgürlüğüne kavuşmuş kuşlar gibi kanat çırpan yüreklerini seyrediyor. iman itminana dönüşüyor. inanmak daha bir keyifli oluyor.
alıntı:: http://senaidemirci.net/yazilar.php?kategori=1&makaleid=2574

25 Kasım 2009 Çarşamba

HüZN-ü HaZaN



“Zaman Gül’dür; Gül'ü böldüm
Yeşil gülü: semerat’ül fuad
Yürüdüm aşklara doğru
Hüzün geldi: benat suad
dedi,gömün
Beni örtün beni örtün”

Bak yıldızımız yanıp yanıp sönüyor, gel gel ediyor. Böyle olmamış bilmem kaç milyon yıldan beri ve bilmem kaç milyon yıl kere de olmazmış. Fark eder mi sen söyle bana. Ben böyle acılar içinde yanarken ve gözlerin duru bir su gibi pırıl pırılken içimde. Ne güldürebilir beni. Zımparalanmış, kanamış yüreğimi, sağaltacak merhem, neredeymiş. Neredeymiş, hüznümün ilacı.

Bak, çığlık çığlığa martılar gülüm, çığlık çığlığa yaşam. İşporta tezgahlarda yaşamı doğruyorlar. Yaşamı pazarlıyorlar, alenen ve çığlık çığlığa. Yaşamı içiyorlar kana kana, soluk soluğa. Oysa ben, her hazan; boş bir namlu gibi paslı ve eski. Antika bir ayna gibi kırık dökük, unutulmuş şarkılar gibi bölük pörçük.

Emanet bir sözdür taşıyıp durduğum dilimin ucunda. Ödünç bir ileniştir sevdam; yarım yamalak, paramparça. Geçmiş gitmiş, yaşanmış bitmiş bir gün gibi, puslu, bulanık, belli belirsiz. Bölüşülmemiş, çoğalmamış, kuru bir ekmek gibi öylece kalakalmış.

Sonbahar, ah sen ne uğursuzmuşsun meğer. Meğer sen sarı yapraklarla beraber ömrümüzün sayfalarını sürüklerken derbeder, bizi de sürüklermişsin, birer ikişer. Meğer ne çok sessiz gemi kalkarmış bu limandan. Meğer ne kadar uzağa gidermiş bütün gemiler.

Her hazan ben, göçmen bir kuş gibi mütereddit ve tedirgin. Her hazan ben, bir dal gibi kurumuş ve yapayalnız. Her hazan ben, üşümüş ve buğulu.

Bu şehrin ışıkları şimdi davetkar göz kırpsa da biliyorum. Şimdi yağmur kokan loş sokaklar, arada bir dönüp ihtiyatlı bir bakış fırlatan sakin kediler söylemese de biliyorum. Biliyorum dönmeyecek.
Biliyorum, şimdi hüzn-ü hazandır...


En alasından Alıntı :)

21 Kasım 2009 Cumartesi

Kör/ebeyim Suçüstü Yumdum G/özümü


kimsesizim …
ve düşünce /siz…

Üşüten bir mum alevi gece…
Daha sabaha kaç karanlık eklemeli ey adı yar olan ?

Afedersiniz... Adınız aşk diye sevmiştim.
Düşüşümü bilin diye gözlerinizin önünde yığıldım,
- ‘topla kendini , kan görmeden aşk olmaz ’ – dediniz.
Peki tutup yüreğimin mahrem köşelerinden, kalkmayı öğretecek yar değil miydi isminiz?
Afedersiniz, ne de düşüncesizim, çünkü düşünce/sizdim…

Dört duvar derisi kavlamış dehlizlere (s)açılan rutubetli hüznün kapı ardında küçük kız…
Islayıp serçe parmağını topluyorken içlenmelerini ,
örüklü dilinin kurdelaları hiç boylanamayacağım paltonuzun iç cebinde mi gizli?
Lütfen pişirin içimde çöreklenen bu çare/sizliği, sizi taşıyorum!
Ağzı gevşemiş bir mahfi keseyken yürek, susuşunuz kadar çığırtkan,
yalnızlık boyu hafakan, söz gümüşü lutledin gözlerime inen geceye.

Kördüm… Ve gördüm.
Ağlak mevsimlerin ısladığı eğreti taşlık manastırın kıyısına çıkartıp asmışsınız içinizden arta kalanları.
Kendimi t/uzağınızda buldum.
Uzansam edebi uykulu bir düş(üş) ardınız.
Ardıma yürütsem hıçkırıkları, size sırt çevirmek her adımda çift çelme.
Hem ne çok sakarım bilirsiniz, sizi de yanlışlıkla sevmiştim!

kör/ebeyim suçüstü yumdum gözümü…

Size yazmak mecazi fıtratların asil debdebesiydi, üzgünüm, özendim.
Uzun zamandı… Yol iz yoktu.
O zamanlar aşındı gönlümün felahının eşiği.
Gözlerinizin önüne döktüm tüm sağırlığınızı.
Kanım akmazdı , uğultum kesse nefesimin şakağını.
Özledim de… Gel(me)diniz.
Peki ya, saçımdan topuğuma yoklayan ölüm siz değil miydiniz ?

Afedersiniz…Ben sizi üşüyorum.
Elleriniz cebinizde ya hani, merakındayım, siz, rüzgarın yari misiniz?
Gözlerimi bağladı ne çok tebdil-i suretiniz.
Evvel solumdan geçmişsiniz, el yordamıyla seçilmiyor ki aşk, bilesiniz..
Gittiniz sonra… Ve lakin '‘özleyerek dönmek için’’ dediniz.
G/özlediniz ne çok, gel(e)mediniz..
Siz en çok (t)uzaktan (g)özlemeyi mi bilirsiniz?

Yine aşka bağlanmak üzre dilimi çözün!
Heveslerimden tutun kaldırın beni, nasıl olsa düşünce/sizim…
Düşümce siz! Ah efendim bir bilseniz, içimde ne çok değer/sizsiniz!

Yağmur bahane, melekler sizin nazarınıza malik olmaya iniyor kente.
Üsküdar’ın endamı kime sanıyorsunuz?
Baksanıza, aşkın çekincesinden peçesini iğneliyor Beykoz,denizdeki aynalara göz süzerken siz.
Sözlerimi dize getirin , dergahınızda daim aşka talibim.
Defettim bariz isyanlarımı , dilimi üfledim de eşiğinize geldim.
Ben ki na-reften sürülen pejmurde bir derviş, aşk adına yolu geceye vurdum. Gece ki öz aşkın döşeğinde inzivada...
Tesbih tesbih çekiliyoruz aşk/la, otuzüç boncukta bir eksiksiniz!

Yan/sızım…
Heybemde kaybedeceğim hiç birşey’sizliğimle , çıplak ayak dolanıyorum mikâtınızda.
Ele verdim kendimi , ele vermeyin beni!
Gidecek yanım çok ancak, gözlerime Yusuf ‘un rayihasıyla gömlek sürenim yok! Yok mu ensar bir yürek?
Hayli kalabalık çaresizliğim, oysa bilin ki ezelinden mahzun bir muhacir(d)im.

sağım..

solum..

önüm..

ardım.. aşk!

Yaradan’a işittirdim , kapıyı açın!
Aşkın vahyinde hicretinize geldim…


Züleyha Çay