Yusuf ile Züleyha / Nazan Bekiroğlu etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Yusuf ile Züleyha / Nazan Bekiroğlu etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

13 Ağustos 2009 Perşembe

Yusuf ile Züleyha / 3.bölüm



Çöl ile başladı bu hikaye

Ken’an ki hiçbir zaman bulunamamış ve bulunmayacak olan kentlerden biri değildi, çölün koynuna apaçık yazılmıştı ismi. Vakit tam sabah üzeri, rüyalarda uyku uyanıklığının gezindiği bol yıldızlı saatlerden biri. Birazdan günün bereketli ışıkları çölün kıyısına yaslanmış dağın üzerinden süzülerek eteklerine dökülecek. Çok ve kalın dallı hurma koruluklarının ilkbahar sürgünlerine ve yaşlı yapraklarına değecek. Birazdan aydınlanacak toprak damlarda gecenin izleri. Sevdanın üzerine örten ve kendi üzerine cefayı çeken gecenin denizi. Birazdan gece bitecek. Hastaların ıztırabı, annelerin uykusuzluğu. Vakit güne değecek. Ama şimdi gökler simsiyahtı. Gece henüz vardı. Çöl uzanırken doğudan batıya, batıdan doğuya, çöl gece kadardı. Gece çöl kadardı. Yusuf bir güzel çocuk. Ken’an’ın Yusuf’u. Naz uykularındaydı. Yusuf güzelim göz kapaklarının arkasındaydı. Yusuf rüyasında, rüyası Yusuf’taydı. Yusuf’un rüyasında güneş vardı, ay vardı, Yusuf’un Rüyasında tam on bir yıldız vardı. Berrak ve derin gökyüzü, Yusuf’un, elini uzatsa dokunabileceği kadar yakındaydı. Güneş ve ay birbirlerinin ışığını söndürmemekte, on bir yıldız başının üzerinde titremekteydi Yusuf’ un rüyasında. Önce on bir yıldız teker teker gelip Yusuf’un tam arkasında durdular. Yusuf döşeğinde, sağdan sola attı kendini. Ay geldi sonra, Yusuf’un başının üzerindeki lacivert semadan indi ve sağ yanında, tam omzu hizasında durdu. Yusuf’un şakaklarında, dudaklarının kenarında ve burnunun üzerinde ter taneleri Yusuf döşeğinde, soldan sağa attı kendini Yusuf’un başının üzerindeki gökten bu kez güneş indi. Geldi ve göklerden inen güneş Yusuf’un tam önünde durdu. Dört bir yan ışıklarla doldu. Gece aydınlandı. Çöl aydınladı. Yusuf’un içindeki karanlık aydınlandı. Sonra hepsi bir arada, güneş, ay ve on bir yıldız, Yusuf’un etrafında döndüler ve yerlere kadar eğildiler, secde ettiler. Yusuf döşeğinde kendini sağdan sola, soldan sağa attı bir kez daha. Boncuk boncuk terledi. Gül perçemlerini alnının üzerinde, gömleği sırtında sırılsıklam. Haykırarak uyandı. Baba! Babacığım! Kendisine ne oldu anlamadan ağladı: Baba! Babacığım
DEVAMI GELECEK


Önceki bölümleri okumak için tıklayınız

6 Ağustos 2009 Perşembe

Yusuf ile Züleyha / 2. bölüm



ÇÖL İLE BAŞLASIN BU HİKAYE

Her hikayenin bir başlangıcı, bir gelişmesi ve bir de sonu var.

Nokta ile başlar nokta ile biter hikaye. Sonra cümle. Bir cümle daha. Bir daha cümle.

Çöl ile başlasın mı bu hikâye?

Çöl ile başlasın bu hikaye.

Çünkü çölün merhametli kalbinde su her şey anlamına gelir de, yemin, on biri Yusuf’un rüyasına giren yıldızın üzerine edilir. Ve Yusuf, Züleyha’nın düşüne de gerçeğine de çölden gelir. Ve Yakub da Yusuf’a çölden gelir.

Susuzluğuyla çöller gezer aşık; öyle ki, Yusuf da, Züleyha da, Yakub da, hepsinin yolu çölden geçmektedir. Kervanın da, ceylanın da yolu, çölden geçmektedir.

Kervan yorgun, ceylan vurgun. Çölde yıldız damlaları. Bir yanı dağ bir yanı deniz çölün. Bir yanı fırtına bir yanı kum.

Ve üzerindeki gökten çölün, ışıklar saçarak gösterişli bir kuyruklu yıldız geçiyor. Geriye bıraktığı, sürüklenen bir iz ve bütün ırmaklardan daha mavi bir ırmağa düşen yansıma. Bir kez de yerde yaratılıyor. Sonra, sonsuza değilse de, sonuna değin görünmez oluyor.

Çöl ile başlasın bu hikaye.

Çünkü başlangıçta susan çöl, üzerinden geçenden geriye, bir ölüm bırakmıyorsa eğer, bir hikaye bırakıyor. Ve bütün bahaneler çölün sırtına kalsa da, kalbinin bir köşesi kedere dokunan hiçbir hikaye nedensiz yazılmıyor. Çölün aşka bahanesi var! Yoksa, çölün bahâ nesi var?

Uzak gibi görünse de, çöl, her hikayeye yakın. Bu hikaye de çöl ile başlasın. Çünkü başlarken susar çöl, ama söylenebilecek her şey onun esrarında gizlice yer alır. Çünkü ırmaklar kendi derinliklerinde boğulurken çöller de kendi susuzluklarında kavrulmaktadır.

Üstelik kendi hikayesini de, çöl, kendi yazmaktadır.

Avut beni ey çöl, hikayenle oyala!

Ne acı!

Yine de çölle başlasın bu hikaye. Çöl ile başlıyor da, kim bilir nasıl bitecek bu hikaye? Şaşılacak kadar eksik kalmayacak mı yine de, bitti zannedilen hikaye?

Yûsuf İle Züleyha, Timaş yayınları, İstanbul, 2000, s. 18 - 19

29 Haziran 2009 Pazartesi

Yusuf ile Züleyha / Nazan Bekiroğlu




Züleyha, kalbi acının anlamına doğru sınırlarda dolaşmaya başlayınca Yûsuf'a bir mektup yazmaya karar verdi. İçindeki hallere tercüman olacak sözcükleri bulup da Yûsuf'a göstermek istedi. Dedi, her vasfın karşılığı bir sözcük var nasılsa. Ben de halimi arz edeyim sözcüklerle Yûsuf'uma.Papirüsten ezilmiş kâğıdı, sivri kalemi aldı eline.Yûsuf, diye yazdı, nâmenin en başına, sayfanın tam ortasına. İçinden binlerce Yûsuf ses verdi.Ey içimdeki yıldızlar mütercimi, ölü olmayan kuşlarım benimMısr'ın sularına dökülmüş kandillerin aydınlığıGizli bahçelerden geçen yeşillerin ıslak çoğulluğuKonuşan ağacım bana, konuşan ırmağım benim.Işıklı yağmurum.Gözlerimle gören ey, ey gözleriyle gördüğüm.Yûsuf, dedi Züleyha, nâmenin tam ortasına, sayfanın başına. İçinden binlerce Yûsuf daha ses verdi.En derin kuyusunda kaybolduğum ey,Nil'in sesi geliyor, gelsin, sesim Nil'e gitmiyor gitmesin.Sesi bana gelmeyen, sesim ona gitmeyen ey.Züleyha sayfanıın tam ortasına devam etti, Yûsuf, dedi.Ey kalbimle sevenEy kalbiyle sevdiğim.Muhabbeti kolay giyilir libas olmayan,Vahayı terk edip çölün rahmetine düşen defterim,Yitik tahtına gönlünce kurulan çöl misillemesi sevdiceğim,Dağ lâlesiÇöl çiçeğiÂh benim yitik ezel gülü vasfınca sahiplendiğim,âh beni ezel gülü vasfınca sahiplenip de sahiplendiğini henüz bilmeyen sevgilim,Âh benim! Âh benim!Ey adı gelecek zamanların ve mekanların insanlarına adımla birlikte kalacak olan,Ey adım adıyla bile yazılacak olanSularıma dökülen karanlık, yoklarımı örten aydınlıkTezatlarım benim, benim tekrirlerimAma muhabbetinden asla dönmediğimGün geçtikçe çoğalan benzetmelerim,Sözcüklerim, lugatim. lisan hacmince vasıfladığım vâsıfımYûsuf, yazdı Züleyha, sayfanın tam ortasına. Hâlâ hitaptaydı kalemi, bir satır ileri geçemedi. Bir satır ileri geçsem hitaptan, dedi, yanacağım. Ses verdi içinden bir ses: Yan o zaman, yan o zaman! Züleyha devam etti:Âh benim Yûsuf'um, âh benim, âh/senim, dedi, başka bir şey diyemedi.Züleyha, Yûsuf'a bir mektup yazmaya başlayınca. Yûsuf diye başladı, Yûsuf diye bitirdi. Gördü ki hitaptan öteye geçemedi. Anladı ki aşkın nâmesinde ser-nâmeden öte kelam yok. Ve Züleyha'nın lügatinde Yûsuf'tan öte sözcük yok.Yûsuf, dedi, kelâmım artık sende hükümsüz. Ama kelâmımın hükümsüz kaldığı bu yerde beni küçümseme. Bil ki kelâmdan da ötede sadece âh var, âh ki dünya onun üzerinde durur, gök kubbe onun hararetiyle döner.
Nazan BekiroğluYusuf İle Züleyha