Yusuf diye yazdı, namenin en başına, sayfanın tam ortasına. İçinden binlerce Yusuf ses verdi.
Ey içimdeki yıldızlar mütercimi, ölü olmayan kuşlarım benim Mısır'ın ruhuna mürekkebinin kokusunu uçuran Yusuf'um. Nil sularına dökülmüş kandillerin aydınlığı Gizli bahçelerden geçen yeşillerin ıslak çoğulluğu. Konuşan ağacım bana, konuşan ırmağım benim. Işıklı yağmurum. Gözlerimle gören ey, gözleriyle gördüğüm.
Yusuf dedi Züleyha, namenin tam ortasına, sayfanın başına. İçinden bin Yusuf daha ses verdi.
En derin kuyusunda kaybolduğum ey, Nil'in sesi geliyor, gelsin, sesim Nil'e gitmiyor gitmesin. Sesi bana gelmeyen, sesim ona gitmeyen ey.
Züleyha sayfanın ortasından devam etti, Yusuf, dedi.
Ey kalbimle seven Ey kalbiyle sevdiğim. Muhabbeti kolay giyilir libas olmayan, Vahayı terk edip çölün rahmetine düşen defterim, Yitik tahtına gönlünce kurulan çöl misillemesi sevdiceğim,
Çöl çiçeği Ah benim yitik ezel gülü vasfınca sahiplendiğim, ah beni ezel gülü vasfınca sahiplenip de sahiplendiğini henüz bilmeyen sevgilim,
Ah benim! Ah benim! Ey adı gelecek zamanların ve mekanların insanlarına adımla bile kalacak olan, Ey adım adıyla bile yazılacak olan Sularıma dökülen karanlık, yoklarımı örten aydınlık Tezatlarım benim, benim tekrirlerim Ama muhabbetinden asla rücu etmediğim Gün geçtikçe çoğalan benzetmelerim, Sözcüklerim, lügatim, lisan hacmimce vasıflandırdığım vasfım.
“Yusuf” yazdı Züleyha, sayfanın ortasına. Hâlâ hitaptaydı kalemi, bir satır ileri geçemedi. "Bir satır ileri geçsem hitaptan," dedi, "yanacağım". Ses verdi içinden bir ses: “Yan o zaman, yan o zaman!”
Züleyha, devam etti: “Ah benim Yusuf'um, ah benim, ah / senim,” dedi, başka bir şey diyemedi.
Züleyha, Yusuf'a bir mektup yazmaya başlayınca “Yusuf” diye başladı, “Yusuf ” diye bitirdi. Gördü ki hitaptan öteye geçemedi.Anladı ki aşkın namesinde ser-nâmeden öte kelam yok. Ve Züleyha'nın lügatinde, “Yusuf”tan öte sözcük yok.
Rabbim, Fattah-ı Kerem olansın, iyilik etmesini sevensin ve dahi kapalı olanı açansın ki kalbimin kapısını aç ki Zûleyha kuyusundan çıksın.”
Ey Zûleyha … Sevdasını yüreğine katık eden sevgili… gözlerinden gelen yağmurla yüreğindeki ateşi söndürmeye çalışıpta her damlada bin yürek yakan…
“Ben su serptikçe senin alevin artacak, sendeki ateş arttıkça ben daha çok yaş akıtacağım”
Sen ki suretin güzeline bir sınav oldun… O ki sana cennet vesilesi…. Ömrün ki Yû’suf ila aslına bürünmüş, gerçeği bulmuştu ki gelmiş ve geçmiş en gerçek sevdayı yaşamıştı…
“Zûleyha ki Leyla’dan, Aslı’dan, Şirin’den, Zühre’den ve hatta Zahide’den sahici…”
Sabrın sevgiliyi getirdiğinin en açık kanıtı değil misin? Sevgiyi dilde yaşatmak kolay ve gerçekten uzaktı…. oysa sen sevgiyi önce yüreğinde yaşadın öylesine büyüttün ki kaldırmadı küçücük görünen ama kocaman olan o yüreğin sonra göklere saldın Rabbine ulaştın
Ey Zûleyha … Gör Zûleyha … Bil Zûleyha … Senden yüzyıllar sonrasında yaşıyoruz. İnsanların küfrünün ve azgınlığının her geçen gün arttığı bir dönemdeyiz… Sokaklarımız ölü kaynıyor, insanlar kokuşmuş ruhlarıyla geziniyorlar… kim kimi sevdiğini bilmeden yürüyor sokaklarda… aşk sözleri her ağızda herkese söyleniyor… sevdayı sadece beşeri -bedeni- yaptılar… ki seni bilen şunu da biliyor ki bu insanların yaşadığı sevgi değil!!
İnsanlığın olmadığı bir yerde Aşk nasıl yaşasın ki… kendini bilmez olan insanlar sevgiyi nasıl bilsinler ki… sevmek yok olmak değil aksine var olmaktı… varlığın olmadı yerde sevgi olur muydu ki?
“Aşık olmayanlar Zûleyha ismine dokunmasınlar”
Ey Zûleyha … Gör Zûleyha … Bil Zûleyha … yüreklerimiz bir kez daha aşkından değil… utanıcından eriyerek söylüyor… biz aşkı senle gömdük toprağa, ne sevecek ne de sevilecek bir yürek kaldı ortada….
bil Zûleyha … artık sevdalar göklere çıkmıyor… daha ilk engelde takılıp geri dönülüyor… hala Leyla faslındalar ki Mevla’ya nasıl ulaşsınlar… bir çocuk yürümeden koşamaz ki, İnsan sevginin ne olduğunu bilmeden Mevla aşkıyla nasıl yansın hiç yanmamış ki ne bilsin bir yürek nasıl erir sevgili uğruna nûr olur… o sevgi nasıl göklere ulaşsın ki Zûleyha …
“Sevgili!... Kapına geldik; AŞK’ı öğret bize ve AŞK’ını ver yüreklerimize..”
ama Zûleyha bil ki; adını yazdık yüreğimizin en kör noktasına Aşk deyince kulaklarımızda sen çınlıyorsun ilk önce Yûsuf diye eriyişin ki Rabbim sana lütfedince Yûsuf’u Yûsuf’tan ilahiye dönen aşkının büyüklüğünü anıyoruz
bil Zûleyha senden yüzyıllar sonrada yaşıyoruz
ne ömrünü Yûsuf uğruna adayacak Zûleyha var… ne de uğruna ömür adanacak bir Yûsuf…
Kardeşlerinin, Yusuf'u Kıra götürmek için Yakub'dan İzin Alması
Yakub, her ne kadar şeytanın çocuk gönüllerindeki tasallutundan korkarak, aman kardeşlerin duymasın, dediyse de, yerin kulağı var, her nasıl olduysa oldu, Yusuf’un rüyası ağabeyleri arasında duyuldu. En büyüğünden en küçüğüne kadar hepsinin taşıdığı neticede bir çocuk kalbi, hepsi de Yakub’un muhabbetine Yusuf kadar muhtaç ve hepsinin muhabbet makamından istediği tek şey adalet!
En küçükleri heyecan içinde, yanakları kıpkırmızı, dedi, duydunuz mu, düş görmüş şimdi de Yusuf. Düşünde güneş, ay ve on bir yıldız, gökten teker teker inip de secde ediyorlarmış önünde.
Hepsinin kalbinde bir ürperti. Bir sarsıntı on yüreğin her birinde. Kendi kalbinden ibaret kalsa hepsi masum. Sanki her birinin kalbinde Yusuf’un da ötesindeki Yusuf’a dair bir ezel bilgisi. Neredeyse Yakub’un kalbinde sirayet eden bir cezbenin sevinci.
Fakat şeytanin tasallutu işte. Aydınlık her birinin kalbinde karanlığa kendisini öyle kolay terk etti. Gizli bir elin bıraktığı kara bir benek hepsinin süveydasında büyüdükçe büyüdü. Bir ses usulca hepsinin kulağına, inanma, diye fısıldadı, inanma, bu bir yalandır.
Kardeşleri, kalplerine inen bu sesin geldiği yeri merak bile etmeden, önce alçak bir sesle, sonra giderek çoğalan bir nefes halinde, dediler: Yalancı düş ha! Bakın hele, şimdi iki kere suçlu olan şu Yusuf’a. Önce bizden çok sevildi. Bizden çok sevildiyse, bizden çok fark edilmek için gayret sarf etti demek ki. Üstelik böyle yaparak babamız Yakub’a daha da bir suç ortalığı armağan etti. Bu bir . Şimdi de görmediği düşleri gördüm diyor. Hem öyle bir düşler ki bunlar, doğruluğundan bir an emin olsak durmaz önünde secde ederdik, ama bu bir bardağı taşıran son damla. Artık bir çare bulmalı, bir son vermeli bu oyuna. Öyle ki babamızı da kurtarmalı bu suç ortaklığından. Kalbine oğulları arasında adaletle pay etmesini sağlamalı.
Bütün bir öğleden sonra kimi çok öfkeli, gözü dönmüş kimi, kimi daha temkinli, mutedil kimi. Neticede hepsi baba yüreğinde kendince adalet isteyen çocuk kalbi. Her kötülük bir mantıkla başlardı nasılsa. Öyle kolay geldiler oyuna. Sonunda Yusuf’tan kurtulmak için ortak bir karara vardılar.
Ertesi sabah Yusuf’u alıp kırlara çıkacaklardı. Nasıl yapacaklarını bilmiyorlardı ama dönüşte Yusuf yanlarında olmayacaktı. Bir yük, giderlerken hepsinin omzunda, dönüşte bir dağ kalkmış gibi olacaktı.
Vakit öylesine çabuk geçti ki, çölün muhabbetli koynuna sığındığını bile anlamadılar. On oğul aceleyle Yakub’un yanına çıktılar.
Uykunun hepsini kollarına almış olması gerektiği böyle bir zamanda, on oğul bir arada. Ağır bir rüzgâr, ürkütücü bir esinti, birden çöktü Yakub’un omuzlarına. Bir kalp ağrısı, bir önsezi. Biraz daha sıkışsa göğsünün sol tarafı, bir ah bile çıkacak değil, öyle bir acı ki!
On oğul on kere evlat sevgisi. Ama bu kurşuni bulut, neyin nesi?
Bir endişe, bir soru Yakub’un mavi, masmavi gözlerinin deriliğinde. Ne var oğullarım? Saçlarınızı, sizi naz ile kucaklayacak yastıklarınıza sermeniz gereken böyle bir vakitte. Ne var oğullarım ne oldu?
En büyükleri bir kandilin içinde ürken aydınlığa dikip gözlerini, bir şey olmadı, baba dedi. Bir şey olmadı ama yarın güneş doğduktan sonra biz on kardeş ve birde Yusuf, yanı ki senin oğulların, kırlara çıkmak niyetindeyiz. Bize izin ver, Yusuf’u bize ver!
Yusuf’u bize ver! Sözlere sinmiş kesinliğin rengi Yakub’un içini bir kez daha titretti. İzin, ama senin bize vereceğin değil, bizim alacağımız izin. Çünkü sen birsin, biz onuz. Sen babaysan biz oğuluz. Çünkü hepimizin bedeninde ve yüreğinde senin olduğun güçlü varlık uyanıyor şimdiden. Çünkü hepimiz şimdiden bir erkeğiz.
Sustu Yakub. Sonra düşünceli, Yusuf gelmese, dedi. İçlerinden biri, sözlerinin en esirgemezi, yoksa bize güvenmiyor musun diye sordu.
Yok, dedi Yakub, yok, size güvenim sonsuz elbet, ama korkarım ki onu kurtlar kapar. O küçüğünüzdür, kendisini sizler gibi koruyamaz. Hepsi bir ağızdan, söz birliği etmiş gibi dediler ki: Güven bize, bize güven, ey gözlerini görmediğimiz denizler kadar derin, şefkati ile içimizi ısıtan baba.
Güven. O ki bir kez olsun güvenmemek kipinde çekimlense olumlu biçimi bir daha asla geri dönemeyecek.
Kırılacağı yoksa da on yürek, bir kez güvenmeyince, dağılıp gidecek. Güven. O ki korunması için güvenmekten başka yolu yok.
Olsun, dedi Yakup, olsun.
On oğullu yitirmemek için Yakub, Yusuf’un iznini ellerine verdikten sonra herkes uykuya çekildi gece, yolculuğunu yarıladığında, Yakub’un evinde uyuyor gibi görünse de herkes uyanıktı, Yusuf dışında. Ve on yürek, nasıl olacak, sorusuna cevabına Yakub’un ağzından çıkan sözde bulmuştu: Korkarım ki onu kurtlar kapar. İşte tamamdı!
Hain bir kurt Yusuf’u kapacak, geriye de kanlı gömleğini bırakacaktı!
Sonraki bölüm: Yusuf-ı Biçareyi Kardeşlerinin Çaha Attığıdır.
Yusuf, emniyetli baba göğsünün sıcağında uykunun sularına düşerken, Yakub çölün derinliklerine baktı, sonsuzluğa. Sonra Yusuf’u ve diğer oğullarını düşündü. En fazla da Yusuf’a muhabbetindeki farklılığı, coşkuyu düşündü. Düşüncesinde, Yusuf’un ve Bünyamin’in, on büyük kardeşe baba bir- ana ayrı oluşun yeri yoktu.
Dedi: Bir baba, bir anne gibi taşımasa da karnında, kanından yaptığı sütle beslemiş olmasa; bir yanını tamam ettiği, hayatına sebep olduğu yavruları arasında ayrım yapabilir mi?
Birini, on birine fazla, on birini birine eksik tutabilir mi? Birini öbürüne denk tutmasa geceleri hiç uyuyabilir mi?
Yusuf on bir kardeşinden farklı değil kalbimde Yusuf olarak. Ama Yusuf dediysem, Yusuf gözlerinde Yusuf’tan başka şey gördüğümden.
Yusuf göl, ben göle görüntüsü düşen mehtabın ardındayım.
Yusuf ayna, ben aynaya yansıyan ışığın tayfındayım.
Yusuf suret, ben suretten içre aslolanın sevdasındayım.
Nakşı görüp de nakkaşa nasıl kayıtsız kalayım? Varlığımın ve mahiyetim, nasibim ve görevim O’ndan ve O’nun içinse, O’ndan gelen ışığa gözlerimi nasıl kapayım?
Yusuf da on bir kardeşi kadar evlat bana.
Neyleyim ki Yusuf’tan fazlası var Yusuf’ta.
Yusuf’u sevdi Yakub.
Yusuf’u çok sevdi, farklı sevdi.
Ve kendi muhabbetinden başı dönerken Yakub’un, anladı ki kendisine sırrını gösteren gökler başının üzerinde muhabbetin temeliyle dönmektedir. Ve anladı ki Yusuf’u, bir babanın evladına duyduğu muhabbetle değil, ilahi nurun cezbesine kapılmış bir peygamberin diğer bir peygamberi sevdiği gibi sevmektedir.
Yakub’un Büyük Oğullarını Töhmetten Kurtarması
Bir oğlu kalbinin üzerinde uyurken Yakub, on oğluna dair kalbinin içinden geçen korkuyu düşündü. Bünyamin henüz öykünün dışında kalacak kadar küçüktü.
Oğul oğul Yusuf’um oğul dedi Yakub önce. Oğul oğul on oğul, diye devam etti:
Kalbimde on iki yıldız, aydınlığımsınız. Birinizin yerini yeğ tutamam diğerine şu baba yüreğimde. Korkum gün ortasında ani bir karanlık gibi düşerken yüreğime, korkum, kalbinize duyduğum güvensizlikten değildi. Yusuf’a, düşünü kardeşlerine anlatma derken ben, on iki yıldızı göklerinde gezdiren sema olan ben, her oğul sözcüğü çıktında ağzından kalbi hacminin on iki katı kadar genişleyen ben olan ben. Yusuf’u korumak kadar on oğluma da korumak niyetindeydim. Korkum nefsinize tasallut edecek şeytana dairdi. Şeytan ki musallat olmak çin nefsinize fırsat kollar. Nefis ki kötülüğü emreder.
Şeytan nefsinizi ele geçirdiği zaman ki öyle genç öyle erkensiniz, öyle tecrübesiz öyle mukavemetsizsiniz, şeytan sizi ele geçirdiği zamana dair itham ettiğim siz, siz değilsiniz.
İthamım, içinizde taşıdığınız cevhere dair değil ey on oğul. Töhmet altında bıraktığım, siz değilsiniz. Geçici olarak elmas düşerse çamura, pas tutarsa kıymetli bir ayna, kıymetinden yitirmez elbet. Ama ele alınıp temizlenmesi gerek. Ve hiç düşmese elmas çamura, hiç pas tutmasa ezeli nurun ışık düşürdüğü ayna, daha iyi değil mi? Öyle bir illet ki şeytanın nefse zulmeti, yaklaşmasına hiç izin vermemeli.
Şeytanın tasallutundan korumak zor, onun tasallut edebileceği karanlık uzak durmak daha kolaydır. ‘’Yapma’’ yasağını yerine getirmekten daha kolaydır ‘’yapma’’ emrini gerektirecek kötülüğe hiç yaklaşmamak.
Hele ki saf çocuk kalbi iyilik kadar kötülük karşısında da savunmasızdır, çocuk yüreği kötülüğün kötülüğünü fark edemeyecek kadar gönül gözünden mahrumdur. Bilgi ve tecrübe, terbiye ve erdem biriktirip de o kalbin içerisinde, kıvamın gücüyle kendi kalbinin emrettiği iyiliğe sahip çıkıncaya kadar çocuğun kalbi, kötülük ihtimalinden uzak tutulmalı, Şeytanın içine sızabileceği aralıklara izin verilmemeli. bu yüzden ey on oğul, ithamım size değil şeytanadır. Şimdilik bu bilgi sizden uzak tutulmalıdır.
Kocaman dağın arkasından fecr, ipliklerini tükenen geceye uzattı. başı telli ince boyunlu kuşlar yuvalarında, arslanlar ve kara panterler mağaralarında, kervan yorgunu develer ağıllarında kıpırdandı. Çöldeki canlılar arasında bir kurt ve bir karaca da vardı.
Yusuf uykusunda iç geçirdi. Bünyamin annesinin göğsünden süt emdi. On oğul, kükreyen on yavru arslan gibi, sabahın ilk soluğunu çekti içine. Yakub çölde günün başladığını fark etti.
Sonraki bölüm : Kardeşlerinin , Yusuf'u Kıra Götürmek için Yakub'dan İzn Alması
Güzeldi Yusuf. O kadar ki, adı Mah-ı Ken’an’dı. Yani Ken’an’ın dolunayı.
Güzeldi Yusuf. O kadar ki, o geçerken kentinin gecesinde kentinin sokaklarından, evlerinin sahibi olan kadınlar duvara vuran ışığın şavkımasından, Yusuf geçiyor, diye fısıldarlar da sevinçle birbirlerine, kandillerini söndürürlerdi. Işık gökten yere değil o geçerken, yerden göğe ağardı.
Güzeldi Yusuf. O kadar ki, her güzellik gibi onun da güzelliğinin olduğu yerde kıskançlık ve muhabbet bir arada yaşardı. Ve her güzellik gibi Yusuf’un güzelliğinin de kendisine zararı vardı. Ama sadece ilk anda, çünkü Yusuf dar zamanlar için değil geniş zamanlar ve uzun yollar için yaratılmıştı.
Güzeldi Yusuf, o kadar güzeldi ki Yusuf’u hiç görmemiş bir yazıcı onun güzelliğini anlatmaya gelince sıra, sadece susardı ve onun güzelliğini ancak özetleyebilirdi. Çünkü güzelliğinin özeti yazıcının sözcüklerinden çok okuyucunun muhayyilesi demekti. Sözcük sınırlı muhayyile ise sınırsızlıktı.
Öyleyse Yusuf’un güzelliği sözcüklerle sınırlı değil ancak hayalin ufukları ile sınırsızdı.
Öykü: Bedevinin Yusuf’a Bir Ayna Armağan Etmesi
Bir gün Yusuf’un güzellik şöhretini duyan bir bedevi, çöller aşıp seraplara kanmadan, vahalara duraklayıp en fazla, hiç yolundan sapmadan. Yusuf’u görmek için Ken’an iline varmıştı.
Yanına vardığı zaman, Yusuf, o güzellik güneşi, çocukça bir sevinçle gülümsedi. Ve dedi: De bakalım ey bedevi, bunca yolu aştın ve geldin. Bir yükün olmalı. Sözün hazinesinden ya da mera denizinden ne getirdin bana?
Yoksul bedevi gülümsedi.
Dedi: Yusuf, ey Ken’an’a doğan dolunay! Ey varlıklara sebep olandan nişane olan! Gülümsedin. İçim aydınlandı. Baktın ve konuştun ya benimle artık yitmem, eskimem. Lakin güzelliğin denizinde yekta inci iken sen, benim gibi yoksul bir bedevi sana ne verilebilir ki? Sende olmayan bende, ne olabilir ki?
Böyle diyerek bedevi, sırtındaki devetüyü heybeden bir ayna çıkardı usulca. Küçük, yuvarlak bir el aynası, kıymetsiz bir şey.
Sana, dedi en uygun armağan bir ayna olabilir yine de.
Bir ayna k ona baktığında kendi güzelliğini göresin.
Ve nasıl yansıyorsa senin güzelliğin şu aynaya, nasıl sen olmasan bir büyük boşluktan başka bir şey düşmeyecekse şu aynaya.
İşte öylece bilesin ki o en parlak ışığın yansımasından başka bir şey değildir senin de güzelliğin.
Sen suretsin O asıl. Sen fersin O mana.
Sen bedensin O ruh. Sen gurbetsin O yurt.
Sen parçasın O bütün. Sen gölgesin O ışık
Böyle söyleyip de geldiği uzun yolları aşmak üzere geri dönerken bedevi, Yusuf baktı elindeki aynaya. Ve bildim, dedi. Her şey O’ndan, sen de O’ndan, ben de O’ndan! Bunu söylemek istiyorsun. Ve ben bunu biliyorum.
Sonraki bölüm : Yakub'un Yusuf'u Diğer OğullarındanAyırması
Yusuf’un başı, Yakub’un çenesiyle boynunun arasındaki korunakta. Saçlarının ıslaklığı Yakub’un omzunu ıslattı. Bir yaprak gibi titrerken Yusuf baba kucağındaki emniyette bile, Yakub sordu: Oğulcuğum, ne oldu, de bana. ne’n var?
Yusuf titremekte, Yakup güçlü bir çınar. Kalın ve kocaman ve koruyucu dalları, serinletici yapraklar var. Sordu Yakub tekrar tekrar: Anlat oğulcuğum bana, ne’n var?
Yusuf önce kesik kesik ve zayıf bir sesle, sonra berrak ve coşan bir suyun sesiyle anlatmaya başladı. Dedi: Düşümde güneşi gördüm canım baba.
Yakub titredi.
Sonra ay’ı gördüm, diye ilave etti
Yakub ürperdi.
Sonra on bir yıldız gördüm yanı sıra.
Yakub yumdu gözlerini. İçinden bir deniz geçti.
Geldiler, teker teker, gökten yanı başıma indiler. Döndüler çevremi bir kez. sonra önümde…
Yakub yumdu gözlerini daha sıkı, açtı gözlerini daha büyük içindeki göklere.
Canım baba, canımın içi baba. Döndüler çevremde bir kez ve önümde eğildiler, secde ettiler.
Yakub, içindeki göklere eridi.
Kendisine olağan olmayan bir rüya anlatılan bir baba, Yakub, daha bir yasladı Yusuf’u kocaman sinesine, dallarını ve yapraklarını sıkıca bastırdı Yusuf’un kocaman sinesine, dallarını ve yapraklarını sıkıca bastırdı Yusuf’un göğsüne. Yumdu gözlerini tekrar, tekrar açtı içindeki göklere ve denize.
On bir yıldız Yusuf’un önünde secdelerde. Yusuf’un gözlerinin derinliğinde mır benekli bir ceylanın gözlerindeki endişenin billur derinliği.
Ay Yusuf’un önünde secdede. Bir ceylan, ırmak kıyısına inmiş su içmede.
Güneş Yusuf’un önünde secdede. Yusuf’un gözlerinde su içen ceylan ok yemiş, ürkek ve acılı, titremekte.
Hay dedi Yakub, Rabbim, Hay! İçinde endişe.
Sustu Yakub. Neden sonra, sus, dedi Yusuf’a, Rüyan sana devlet demektir. Ama zamanı çok sonraları gelecektir. Şimdi sus canım oğul!
Ve sakın kimseye. Sakın kimseye. Hele sakın ağabeylerine. Hiç ama hiçbir şey söyleme. Onlar da çocuklardır. Nerede ki devlet ve muhabbet var, nerede ki hal var makam var, orada kıskançlık vardır. Bu yüzden canım oğul, ey benim Yusuf’um oğul, hiç kimseye hele kardeşlerine hiç, hiçbir şey söyleme.
Yakub okşadı Yusuf’un hala ıslak saçlarını, göz kapaklarının üzerinden geçirdi bir yağmur gülünün sancısında çatlayan dudaklarını. Sağ elinin başparmağını Yusuf’un iki kaşının tam ortasına dokundurdu. Irmakların annesi olan Nil’in bir gün bu alnın aydınlığından akacağını ve Nil’in ceylanlarının bir gün bu alından su içmeye ineceğini bildi.
Yusuf, karanlık bir uykunun güvenli sularına dökülürken yenideni bitmesine çok az zaman kalmış bir gecenin koynuna çocuksu bir geri dönüşle tekrar girerken, Yakub gözlerini bir daha kapatmadı. Baktı durdu, siyah gecenin içindeki siyah bir noktaya.
Bitmekte olan şu geceye, çölün sonundaki kocaman dağın arkasından doğacak olan güne and olsun ki, diye geçirdi içinden, Yusuf’a peygamberlik muştusu verildi. Ama zamanı car ve çok sınanması, çok acı çekmesi gerekecek. Yolun serin ve selametli olsun, ah benim güzeller güzeli oğulcuğum, ah benim güzelim, Yusuf’um.
Ken’an ki hiçbir zaman bulunamamış ve bulunmayacak olan kentlerden biri değildi, çölün koynuna apaçık yazılmıştı ismi.Vakit tam sabah üzeri, rüyalarda uyku uyanıklığının gezindiği bol yıldızlı saatlerden biri.Birazdan günün bereketli ışıkları çölün kıyısına yaslanmış dağın üzerinden süzülerek eteklerine dökülecek. Çok ve kalın dallı hurma koruluklarının ilkbahar sürgünlerine ve yaşlı yapraklarına değecek. Birazdan aydınlanacak toprak damlarda gecenin izleri. Sevdanın üzerine örten ve kendi üzerine cefayı çeken gecenin denizi. Birazdan gece bitecek. Hastaların ıztırabı, annelerin uykusuzluğu. Vakit güne değecek.Ama şimdi gökler simsiyahtı. Gece henüz vardı. Çöl uzanırken doğudan batıya, batıdan doğuya, çöl gece kadardı. Gece çöl kadardı.Yusuf bir güzel çocuk. Ken’an’ın Yusuf’u. Naz uykularındaydı.Yusuf güzelim göz kapaklarının arkasındaydı.Yusuf rüyasında, rüyası Yusuf’taydı.Yusuf’un rüyasında güneş vardı, ay vardı, Yusuf’un Rüyasında tam on bir yıldız vardı. Berrak ve derin gökyüzü, Yusuf’un, elini uzatsa dokunabileceği kadar yakındaydı.Güneş ve ay birbirlerinin ışığını söndürmemekte, on bir yıldız başının üzerinde titremekteydi Yusuf’ un rüyasında.Önce on bir yıldız teker teker gelip Yusuf’un tam arkasında durdular. Yusuf döşeğinde, sağdan sola attı kendini.Ay geldi sonra, Yusuf’un başının üzerindeki lacivert semadan indi ve sağ yanında, tam omzu hizasında durdu. Yusuf’un şakaklarında, dudaklarının kenarında ve burnunun üzerinde ter taneleri Yusuf döşeğinde, soldan sağa attı kendiniYusuf’un başının üzerindeki gökten bu kez güneş indi. Geldi ve göklerden inen güneş Yusuf’un tam önünde durdu. Dört bir yan ışıklarla doldu. Gece aydınlandı. Çöl aydınladı. Yusuf’un içindeki karanlık aydınlandı.Sonra hepsi bir arada, güneş, ay ve on bir yıldız, Yusuf’un etrafında döndüler ve yerlere kadar eğildiler, secde ettiler.Yusuf döşeğinde kendini sağdan sola, soldan sağa attı bir kez daha. Boncuk boncuk terledi. Gül perçemlerini alnının üzerinde, gömleği sırtında sırılsıklam. Haykırarak uyandı. Baba! Babacığım! Kendisine ne oldu anlamadan ağladı: Baba! Babacığım DEVAMI GELECEK
"...Değil mi ki isteğe yaklaşınca , istememeyi istemek artık imkansızlaşır. Bu yüzden değil mi Rabbim, Senden gelen yasaklar 'yapma' ile değil 'yaklaşma' emri ile başlar..."
Aşk, gözyaşı ile gıdalanır, hasret ile beslenir. Yas evinde yüzlerce ağlayıcı olsa yine de en tesirlisi dert sahibinin ahıdır. Yüz dertli bir halka olup otursa, halkanın merkezi elbette en kederli, en yaslı olandır.
Anlatırlar ki Züleyha, Yusuf'u zindana attırdığı vakit onun ayrılığıyla yanıp yakılmaya başlamış. Hem kendisinden ayırmış, hem hasretini çeker olmuş. Bu yüzden zaman zaman zindanı ziyarete gider, sureta "Hükümlüm kaçmış olmasın!" diye kontrol eder ama içten içe de hasret giderirmiş. Eğer Yusuf'u uyurken bulursa hücresinin önünde bekler, seyreder; eğer uyanık bulursa azarlayıp gidermiş. Azarlamasının sebebi de karşılık versin de sesini duyayım diyeymiş. Lakin Yusuf hiç cevap vermezmiş. Nihayet sesini çok özleyince bir köle çağırıp, "Hemen şimdi git, zindanda Yusuf'u yere yık, adamakıllı kamçıla! Öyle vur ki ta uzaktan ah ettiğini duyayım." emrini vermiş.. Köle emre itaate niyetlenmişse de Yusuf'un güzel yüzünü görünce kıyamamış. Hücrede bulduğu bir postu yere serip onu kamçılamaya başlamış. Kölenin her kamçısında Yusuf mahsustan feryad etmekte, çığlık atmaktaymış. Beri taraftan da Züleyha bağırıyormuş: "- Daha hızlı vur, adamakıllı vur!" Nihayet köle Yusuf'a yalvarmış:
- A güneş yüzlü, Züleyha gelir de sırtında kamçı izi göremezse şüphesiz beni öldürür. Hiç olmazsa bir kere omzunu aç, dişini sık, azıcık olsun kamçıya dayan!..
Yusuf elbisesini sıyırdığında köle öyle bir vuruşla vurmuş ki Yusuf yere kapaklanmış, can evi kavrulmuş. Sonra da Yusuf'un ah edişini duyan Zeliha'nın feryadı işitilmiş:
Bir çok razılık bir çok başlangıç, bir çok aşma bir çok aşkınlık. Versede vermesede Rabbinden razılığın sırrına vakıf olan hakikat-i Züleyha’ya Bismillah!
Uyandın, seni perdeler ötesinden hakikate doğuran aşka Bismillah!
Yusuf’u kuyunun karanlığından ve önlün gecesinden geçiripde Züleyha’ya getiren kervana Bismillah!
Züleyha’nın ateş bahçelerini İbrahim’in gülşenine çeviren yangına,yakılan ve yanan trende uyanan ruha Bismillah!
KuyuyaBismillah! Zindana Bismillah!
Karanlıktan aydınlığa çıkaran duaya,hüzün ile semaya ağan ruha Bismillah!
Ey kalbin üzerinde titreyen hüzün ! AcıyaBismillah! Ateşe Bismillah!
Gözyaşına Bismillah!
Ne olursa kalpte olur,ey kalbi kırıklarla beraber olan Allah’ım!
Yolunda yürümek için ben kuluna lütfettiğin,ikbalim olan yol arkadaşıma Bismillah!
Eline alıp mana tasım iç kana kana... Dudaklarında Yusuf bestesi, gözlerinde Yakub’un döktüğü hicran katreleri ve karşısında devrin kör kuyusuna itilmiş bir nesil.. Bu bizim çileden yana talihimiz mi diyeceksin? Yoksa bir gün Melik-i Mısır olmaya namzed bir neslin mukadder olduğu yükü taşırken katlandığı fedakârlıklar mı diyeceksin? Nasıl dersen de, ama yine de Kenan ilindeki baba gibi inleyeceksin. İnlemeden, ağlamadan, gözyaşlarını ceyhun etmeden kurtuluş mu var zannedersin? Gümüşten ırmaklar ne zaman çağlar? Hatta şimşekler gökyüzünde gezdikçe semanın gözü su ile dolub dökülmez mi zemine yağmur şeklinde? Sonra çağıl çağıl çağlamaz mı ırmaklar, dereler dağlardan bayırlardan, bağlara, bostanlara içirmek için hayat suyunu. Yakub’un gamı efganı dedik; davanın boyunduruğu altına girib o hicranlı sesin yankılandığı çileli yollarda mukaddes yükü çekmek ilelebet hedefe doğru. Şeyh Galibin: Yakub-ı gamım ışk ile hak olsam da Canımdan azizsin helak olsam da Damanını manendi Züleyha tutarım Ey! Yusuf-u sine çak çflk olsam da. dediği gibi Yusuf’u beklemek, perdelerin kalkacağı günü beklemek gözlerinden. Mis gibi, Yusuf’un kokusunu alabilmek çok uzaklardan. Sonra Yusuf! Yusuf! Diyerek saba rüzgârına efganını salıb Mısır’daki esrarın siyah zülüflerine Kenan’dan dokunabilmek. İşte ey Yusuf’u bekleyen gönül! Çektiğin acılar bu acı. Sinene bu kederden taş bastın, uykuların bunun için kaçtı senin. Zira Yusuf sana bahar hediyesiydi; sen Yusuf’a saksılık edecek kıraç toprak. İşte Yusuf gelmekde.. İliklerine kadar hissettiğin “hoş bu’ onun... Sana müjdeler olsun ey Yusuf’u bekleyen gönül, ey sine-i Yakub, sana müjdeler olsun!..
Aşk, insanın hallerinden bir haldir ve bu dünyaya gelişindeki o saf, yalın haline doğru bir sıçrama imkanıdır. İnsanın yaşamında üç şey habersiz gelir: Doğum, ölüm ve aşk. Nasıl doğumla yeni bir aleme geliyorsak ölümle de yepyeni bir alemin kapısını aralıyoruz. İşte bu iki sessiz belirsizliğin arasında, insanı kayıtlı... ve sınırlı olduğu yatay düzlemden aşkın olana doğru yükselten bir imkandır aşk. Aşk, tüm bağları yıkarak kendi bağlarını kurar. Acısı süreklidir, paylaşılamaz ve sürekli çoğaltır kendisini. Aşk sırlardan bir sırdır, belki Sırların Sırrı`ndan bir haberdir. `Al Aşkını Ver Beni` diyen, Sevgili karşısında, aşk uğruna kendi kişisel algısını sildiği için pişmandır ve `ben`ini geri istemektedir. Oysa aşktan önceki ben`in yerinde artık yeller esmektedir. Aşkla birlikte o ben gitmiş, yerine yepyeni bir benlik gelmiştir.
Cemil Meriç
Sevgi garip bir yangın. Yaşaması için büyümesi gerek. O yangına herşeyini atacaksın; zamanını, gururunu, dehanı. Ve kül olacaksın. İnsanlar ondan korkuyor, ondan yaşamıyorlar. Sonsuz karşısında cücenin korkusu..
Erdem Beyazıt
Yaslan göğsüme sevdiğim Benim gönlüm gök gibidir açık deniz gibidir Pas tutmaz benim içim yeryüzü gibidir toprak gibidir Sen ki bulut gibisin Ay gibisin güneş gibisin bazan. Usul usul inen
Cahit Zarifoğlu
"Onlara ilk hamlede, bildikleri kelimeleri, şimdiye kadar aşinası olmadıkları şekilde kullanmayı öğret. Sen aşk deyince, bilsinler ki artık, o şimdiye kadar bildikleri değildir."
Sezai Karakoç // Gül Muştusu
Tövbe onulmaz tövbe geliyor geliyor üstüme Kalbimin kalbine çarpmasından Bakmasından gözlerinin gözlerime Cehennem bile artık zavallı bir şair kalbimin önünde Seni zaman sayan kalbim Kalbimin aldanışı da bu kadar işte Sezai Karakoç// Taha'nın Kitabı
İsmet Özel
Sen ol küçük bir kıvrımdan, bir heceden aşk için bir vaha değil aşka otağ yaratan sen ol zihnimde yüzen dağınık şarkıları bir harfin başlattığı yangın ile söndür beni bir ses sahibi kıl, kefarete hazırım öyle mahzun ki hüzün ciltlerinde adına rastlanmasın.
ASAF HALET ÇELEBİ
Adımı unuttum / adı olmayan yerlerde / ne in / ne cin / ne benî âdem / zamanlar içinde/ kuşlar uçuyor / kervanlar geçiyor / bir iğne deliğinden / çarşılar kuruluyor / sarayları oyuncak / insanları karınca şehirler / zamanları gördün mü / bir iğne deliğinden / adımı unuttum / adı olmayan yerlerde / geçip gidenlere bakarak
Mehmet Akif Ersoy
Bana sor sevgili kâri, sana ben söyleyeyim Ne hüviyette şu karşında duran eş'arım: Bir yığın söz ki, samîmiyyeti ancak hüneri; Ne tasannu'bilirim, çünkü, san'atkârım Şi'r için ''göz yaşı'' derler; onu bilmem, yalnız Aczimin giryesidir bence bütün âsârım! Ağlarım ağlatamam; hissederim, söyleyemem, Dili yok kalbimin, ondan ne kadar bîzarım! Oku şâyed sana bir hisli yürek lâzımsa Oku, zîrâ onu yazdım iki söz yazdımsa.
Filibeli Ahmet Hilmi /Amak-ı Hayal
-Ebedî bilmeceyi çözmek istiyorum. -Ebedî bilmeceyi mi? Hangisini? -Hangisini mi? -Öyle ya, hangisini? ...-...Ruhun hakikatini.. -Ruhu diriler bilemez. Ölmeye razı mısın? -Evet! Razıyım.
davudi bir sesim vardı sonra kayboldu yıldızların üzerine çığ düştü ve ellerim damıttı ellerini-utandın-demek ki biliyorsun ah,tarihsiz duyguların ilk resmini bulutlara çizilen gözlerine çiy düşmüştü üşümüştün aldım ısıttım seni
Hüsrev Hatemi
Şimdi dilerim yine yağsın, buz kessin ortalık, Buz kessin, karayel essin, her bir şey tükensin. Bilirim helâke gidecek ben, Kalacaklar arasında sensin. Yetmez mi, "Hüzünler Perisi" yetmez mi? Sna bir "İnşirah Sûresi" neşesi Bana bir "Yâsin".