hz. yusuf etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
hz. yusuf etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

28 Ocak 2010 Perşembe

Hala Leyla faslındayız Mevlaya ulaşmaya çok mu var?




Rabbim, Fattah-ı Kerem olansın,
iyilik etmesini sevensin ve dahi kapalı olanı açansın ki
kalbimin kapısını aç ki
Zûleyha kuyusundan çıksın.”

Ey Zûleyha …
Sevdasını yüreğine katık eden sevgili…
gözlerinden gelen yağmurla yüreğindeki ateşi söndürmeye çalışıpta
her damlada bin yürek yakan…

“Ben su serptikçe senin alevin artacak,
sendeki ateş arttıkça ben daha çok yaş akıtacağım”

Sen ki suretin güzeline bir sınav oldun…
O ki sana cennet vesilesi….
Ömrün ki Yû’suf ila aslına bürünmüş, gerçeği bulmuştu ki gelmiş ve geçmiş en gerçek sevdayı yaşamıştı…

“Zûleyha ki Leyla’dan, Aslı’dan, Şirin’den, Zühre’den ve hatta Zahide’den sahici…”

Sabrın sevgiliyi getirdiğinin en açık kanıtı değil misin?
Sevgiyi dilde yaşatmak kolay ve gerçekten uzaktı….
oysa sen sevgiyi önce yüreğinde yaşadın öylesine büyüttün ki
kaldırmadı küçücük görünen ama kocaman olan o yüreğin
sonra göklere saldın
Rabbine ulaştın

Ey Zûleyha … Gör Zûleyha … Bil Zûleyha …
Senden yüzyıllar sonrasında yaşıyoruz.
İnsanların küfrünün ve azgınlığının her geçen gün arttığı bir dönemdeyiz…
Sokaklarımız ölü kaynıyor, insanlar kokuşmuş ruhlarıyla geziniyorlar…
kim kimi sevdiğini bilmeden yürüyor sokaklarda…
aşk sözleri her ağızda herkese söyleniyor…
sevdayı sadece beşeri -bedeni- yaptılar…
ki seni bilen şunu da biliyor ki bu insanların yaşadığı sevgi değil!!

İnsanlığın olmadığı bir yerde Aşk nasıl yaşasın ki…
kendini bilmez olan insanlar sevgiyi nasıl bilsinler ki…
sevmek yok olmak değil aksine var olmaktı…
varlığın olmadı yerde
sevgi olur muydu ki?

“Aşık olmayanlar Zûleyha ismine dokunmasınlar”

Ey Zûleyha … Gör Zûleyha … Bil Zûleyha …
yüreklerimiz bir kez daha aşkından değil…
utanıcından eriyerek söylüyor…
biz aşkı senle gömdük toprağa,
ne sevecek
ne de sevilecek
bir yürek kaldı ortada….

bil Zûleyha …
artık sevdalar göklere çıkmıyor…
daha ilk engelde takılıp geri dönülüyor…
hala Leyla faslındalar ki Mevla’ya nasıl ulaşsınlar…
bir çocuk yürümeden koşamaz ki,
İnsan sevginin ne olduğunu bilmeden
Mevla aşkıyla nasıl yansın
hiç yanmamış ki ne bilsin
bir yürek nasıl erir sevgili uğruna nûr olur…
o sevgi nasıl göklere ulaşsın ki Zûleyha …

“Sevgili!... Kapına geldik; AŞK’ı öğret bize
ve AŞK’ını ver yüreklerimize..”

ama Zûleyha
bil ki;
adını yazdık yüreğimizin en kör noktasına
Aşk deyince
kulaklarımızda sen çınlıyorsun
ilk önce Yûsuf diye eriyişin
ki Rabbim sana lütfedince Yûsuf’u
Yûsuf’tan ilahiye dönen aşkının büyüklüğünü anıyoruz

bil Zûleyha
senden yüzyıllar sonrada yaşıyoruz

ne ömrünü Yûsuf uğruna adayacak Zûleyha var…
ne de uğruna ömür adanacak bir Yûsuf…


hal böyleyken

nasıl göklere ulaşsın

sevdalar

…
Alıtı!

19 Ağustos 2009 Çarşamba

Yusuf ile Züleyha / 6.bölüm

http://img2.blogcu.com/images/z/e/y/zeynepdilyare/eski_20zamanlar_1_.jpg


Kardeşlerinin, Yusuf'u Kıra götürmek için Yakub'dan İzin Alması


Yakub, her ne kadar şeytanın çocuk gönüllerindeki tasallutundan korkarak, aman kardeşlerin duymasın, dediyse de, yerin kulağı var, her nasıl olduysa oldu, Yusuf’un rüyası ağabeyleri arasında duyuldu. En büyüğünden en küçüğüne kadar hepsinin taşıdığı neticede bir çocuk kalbi, hepsi de Yakub’un muhabbetine Yusuf kadar muhtaç ve hepsinin muhabbet makamından istediği tek şey adalet!

En küçükleri heyecan içinde, yanakları kıpkırmızı, dedi, duydunuz mu, düş görmüş şimdi de Yusuf. Düşünde güneş, ay ve on bir yıldız, gökten teker teker inip de secde ediyorlarmış önünde.

Hepsinin kalbinde bir ürperti. Bir sarsıntı on yüreğin her birinde. Kendi kalbinden ibaret kalsa hepsi masum. Sanki her birinin kalbinde Yusuf’un da ötesindeki Yusuf’a dair bir ezel bilgisi. Neredeyse Yakub’un kalbinde sirayet eden bir cezbenin sevinci.

Fakat şeytanin tasallutu işte. Aydınlık her birinin kalbinde karanlığa kendisini öyle kolay terk etti. Gizli bir elin bıraktığı kara bir benek hepsinin süveydasında büyüdükçe büyüdü. Bir ses usulca hepsinin kulağına, inanma, diye fısıldadı, inanma, bu bir yalandır.

Kardeşleri, kalplerine inen bu sesin geldiği yeri merak bile etmeden, önce alçak bir sesle, sonra giderek çoğalan bir nefes halinde, dediler: Yalancı düş ha! Bakın hele, şimdi iki kere suçlu olan şu Yusuf’a. Önce bizden çok sevildi. Bizden çok sevildiyse, bizden çok fark edilmek için gayret sarf etti demek ki. Üstelik böyle yaparak babamız Yakub’a daha da bir suç ortalığı armağan etti. Bu bir . Şimdi de görmediği düşleri gördüm diyor. Hem öyle bir düşler ki bunlar, doğruluğundan bir an emin olsak durmaz önünde secde ederdik, ama bu bir bardağı taşıran son damla. Artık bir çare bulmalı, bir son vermeli bu oyuna. Öyle ki babamızı da kurtarmalı bu suç ortaklığından. Kalbine oğulları arasında adaletle pay etmesini sağlamalı.

Bütün bir öğleden sonra kimi çok öfkeli, gözü dönmüş kimi, kimi daha temkinli, mutedil kimi. Neticede hepsi baba yüreğinde kendince adalet isteyen çocuk kalbi. Her kötülük bir mantıkla başlardı nasılsa. Öyle kolay geldiler oyuna. Sonunda Yusuf’tan kurtulmak için ortak bir karara vardılar.

Ertesi sabah Yusuf’u alıp kırlara çıkacaklardı. Nasıl yapacaklarını bilmiyorlardı ama dönüşte Yusuf yanlarında olmayacaktı. Bir yük, giderlerken hepsinin omzunda, dönüşte bir dağ kalkmış gibi olacaktı.

Vakit öylesine çabuk geçti ki, çölün muhabbetli koynuna sığındığını bile anlamadılar. On oğul aceleyle Yakub’un yanına çıktılar.

Uykunun hepsini kollarına almış olması gerektiği böyle bir zamanda, on oğul bir arada. Ağır bir rüzgâr, ürkütücü bir esinti, birden çöktü Yakub’un omuzlarına. Bir kalp ağrısı, bir önsezi. Biraz daha sıkışsa göğsünün sol tarafı, bir ah bile çıkacak değil, öyle bir acı ki!

On oğul on kere evlat sevgisi. Ama bu kurşuni bulut, neyin nesi?

Bir endişe, bir soru Yakub’un mavi, masmavi gözlerinin deriliğinde. Ne var oğullarım? Saçlarınızı, sizi naz ile kucaklayacak yastıklarınıza sermeniz gereken böyle bir vakitte. Ne var oğullarım ne oldu?

En büyükleri bir kandilin içinde ürken aydınlığa dikip gözlerini, bir şey olmadı, baba dedi. Bir şey olmadı ama yarın güneş doğduktan sonra biz on kardeş ve birde Yusuf, yanı ki senin oğulların, kırlara çıkmak niyetindeyiz. Bize izin ver, Yusuf’u bize ver!

Yusuf’u bize ver! Sözlere sinmiş kesinliğin rengi Yakub’un içini bir kez daha titretti. İzin, ama senin bize vereceğin değil, bizim alacağımız izin. Çünkü sen birsin, biz onuz. Sen babaysan biz oğuluz. Çünkü hepimizin bedeninde ve yüreğinde senin olduğun güçlü varlık uyanıyor şimdiden. Çünkü hepimiz şimdiden bir erkeğiz.

Sustu Yakub. Sonra düşünceli, Yusuf gelmese, dedi. İçlerinden biri, sözlerinin en esirgemezi, yoksa bize güvenmiyor musun diye sordu.

Pencerede rüzgâr, kandilde alev, kalbinde Yakup titredi.

Yok, dedi Yakub, yok, size güvenim sonsuz elbet, ama korkarım ki onu kurtlar kapar. O küçüğünüzdür, kendisini sizler gibi koruyamaz. Hepsi bir ağızdan, söz birliği etmiş gibi dediler ki: Güven bize, bize güven, ey gözlerini görmediğimiz denizler kadar derin, şefkati ile içimizi ısıtan baba.

Güven. O ki bir kez olsun güvenmemek kipinde çekimlense olumlu biçimi bir daha asla geri dönemeyecek.

Kırılacağı yoksa da on yürek, bir kez güvenmeyince, dağılıp gidecek. Güven. O ki korunması için güvenmekten başka yolu yok.

Olsun, dedi Yakup, olsun.

On oğullu yitirmemek için Yakub, Yusuf’un iznini ellerine verdikten sonra herkes uykuya çekildi gece, yolculuğunu yarıladığında, Yakub’un evinde uyuyor gibi görünse de herkes uyanıktı, Yusuf dışında. Ve on yürek, nasıl olacak, sorusuna cevabına Yakub’un ağzından çıkan sözde bulmuştu: Korkarım ki onu kurtlar kapar. İşte tamamdı!

Hain bir kurt Yusuf’u kapacak, geriye de kanlı gömleğini bırakacaktı!

Sonraki bölüm: Yusuf-ı Biçareyi Kardeşlerinin Çaha Attığıdır.


önceki yazıları okumak için Tıklayınız!

18 Ağustos 2009 Salı

Yusuf ile Züleyha / 5. bölüm

http://img2.blogcu.com/images/c/i/z/cizgininbittigiyer/1btw3.jpg


Yakub'un Yusuf'u Diğer Oğullarından Ayırması

Yusuf, emniyetli baba göğsünün sıcağında uykunun sularına düşerken, Yakub çölün derinliklerine baktı, sonsuzluğa. Sonra Yusuf’u ve diğer oğullarını düşündü. En fazla da Yusuf’a muhabbetindeki farklılığı, coşkuyu düşündü. Düşüncesinde, Yusuf’un ve Bünyamin’in, on büyük kardeşe baba bir- ana ayrı oluşun yeri yoktu.

Dedi: Bir baba, bir anne gibi taşımasa da karnında, kanından yaptığı sütle beslemiş olmasa; bir yanını tamam ettiği, hayatına sebep olduğu yavruları arasında ayrım yapabilir mi?

Birini, on birine fazla, on birini birine eksik tutabilir mi? Birini öbürüne denk tutmasa geceleri hiç uyuyabilir mi?

Yusuf on bir kardeşinden farklı değil kalbimde Yusuf olarak. Ama Yusuf dediysem, Yusuf gözlerinde Yusuf’tan başka şey gördüğümden.

Yusuf’a ibtilam, bu ibtilayla sınanacağımdan. Yusuf’a sevdam Yusuf’un gözlerinde yansımasını gördüğüm ışıktan.

Yusuf göl, ben göle görüntüsü düşen mehtabın ardındayım.

Yusuf ayna, ben aynaya yansıyan ışığın tayfındayım.

Yusuf suret, ben suretten içre aslolanın sevdasındayım.

Nakşı görüp de nakkaşa nasıl kayıtsız kalayım? Varlığımın ve mahiyetim, nasibim ve görevim O’ndan ve O’nun içinse, O’ndan gelen ışığa gözlerimi nasıl kapayım?

Yusuf da on bir kardeşi kadar evlat bana.

Neyleyim ki Yusuf’tan fazlası var Yusuf’ta.

Yusuf’u sevdi Yakub.

Yusuf’u çok sevdi, farklı sevdi.

Ve kendi muhabbetinden başı dönerken Yakub’un, anladı ki kendisine sırrını gösteren gökler başının üzerinde muhabbetin temeliyle dönmektedir. Ve anladı ki Yusuf’u, bir babanın evladına duyduğu muhabbetle değil, ilahi nurun cezbesine kapılmış bir peygamberin diğer bir peygamberi sevdiği gibi sevmektedir.

Yakub’un Büyük Oğullarını Töhmetten Kurtarması

Bir oğlu kalbinin üzerinde uyurken Yakub, on oğluna dair kalbinin içinden geçen korkuyu düşündü. Bünyamin henüz öykünün dışında kalacak kadar küçüktü.

Oğul oğul Yusuf’um oğul dedi Yakub önce. Oğul oğul on oğul, diye devam etti:

Kalbimde on iki yıldız, aydınlığımsınız. Birinizin yerini yeğ tutamam diğerine şu baba yüreğimde. Korkum gün ortasında ani bir karanlık gibi düşerken yüreğime, korkum, kalbinize duyduğum güvensizlikten değildi. Yusuf’a, düşünü kardeşlerine anlatma derken ben, on iki yıldızı göklerinde gezdiren sema olan ben, her oğul sözcüğü çıktında ağzından kalbi hacminin on iki katı kadar genişleyen ben olan ben. Yusuf’u korumak kadar on oğluma da korumak niyetindeydim. Korkum nefsinize tasallut edecek şeytana dairdi. Şeytan ki musallat olmak çin nefsinize fırsat kollar. Nefis ki kötülüğü emreder.

Şeytan nefsinizi ele geçirdiği zaman ki öyle genç öyle erkensiniz, öyle tecrübesiz öyle mukavemetsizsiniz, şeytan sizi ele geçirdiği zamana dair itham ettiğim siz, siz değilsiniz.

İthamım, içinizde taşıdığınız cevhere dair değil ey on oğul. Töhmet altında bıraktığım, siz değilsiniz. Geçici olarak elmas düşerse çamura, pas tutarsa kıymetli bir ayna, kıymetinden yitirmez elbet. Ama ele alınıp temizlenmesi gerek. Ve hiç düşmese elmas çamura, hiç pas tutmasa ezeli nurun ışık düşürdüğü ayna, daha iyi değil mi? Öyle bir illet ki şeytanın nefse zulmeti, yaklaşmasına hiç izin vermemeli.

Şeytanın tasallutundan korumak zor, onun tasallut edebileceği karanlık uzak durmak daha kolaydır. ‘’Yapma’’ yasağını yerine getirmekten daha kolaydır ‘’yapma’’ emrini gerektirecek kötülüğe hiç yaklaşmamak.

Hele ki saf çocuk kalbi iyilik kadar kötülük karşısında da savunmasızdır, çocuk yüreği kötülüğün kötülüğünü fark edemeyecek kadar gönül gözünden mahrumdur. Bilgi ve tecrübe, terbiye ve erdem biriktirip de o kalbin içerisinde, kıvamın gücüyle kendi kalbinin emrettiği iyiliğe sahip çıkıncaya kadar çocuğun kalbi, kötülük ihtimalinden uzak tutulmalı, Şeytanın içine sızabileceği aralıklara izin verilmemeli. bu yüzden ey on oğul, ithamım size değil şeytanadır. Şimdilik bu bilgi sizden uzak tutulmalıdır.

Kocaman dağın arkasından fecr, ipliklerini tükenen geceye uzattı. başı telli ince boyunlu kuşlar yuvalarında, arslanlar ve kara panterler mağaralarında, kervan yorgunu develer ağıllarında kıpırdandı. Çöldeki canlılar arasında bir kurt ve bir karaca da vardı.

Yusuf uykusunda iç geçirdi. Bünyamin annesinin göğsünden süt emdi. On oğul, kükreyen on yavru arslan gibi, sabahın ilk soluğunu çekti içine. Yakub çölde günün başladığını fark etti.


Sonraki bölüm : Kardeşlerinin , Yusuf'u Kıra Götürmek için Yakub'dan İzn Alması


önceki yazıları okumak için Tıklayınız!